Δεν ήμουν ποτέ φίλος της μουσικής της PJ Harvey.
Πάντοτε πίστευα ότι παίζει ένα παρωχημένο ροκ, τύπου ας πούμε Patti Smith, το οποίο με αφήνει παγερά αδιάφορο.
Η συνεργασίες της με τον Nick Cave, σε μιά εποχή που ο Cave ήταν για μένα “τελειωμένος”, μάλλον επέδρασαν αρνητικά επάνω μου γιατί είχα την εντύπωση ότι οι κολλημένοι με τον Βασιλιά Μελάνι, απλά βρήκαν κάποια να τον “ζευγαρώσουν” και εν πάση περιπτώσει την θεωρούσα υπερεκτιμημένη.
Στις δύο συναυλίες που την είδα, απλά βαρέθηκα.
Και όμως! Με αυτόν τον τελευταίο της δίσκο, τον τόσο διαφορετικό, τόσο πικρό μου έβαλε τα γυαλιά.
Ένας δίσκος που ακόμα δεν τον έχω ακούσει όσο θα ήθελα, κάθε ακρόαση μου δίνει μια διαφορετική προοπτική.
Πάρτε λοιπόν μιά “λευκή κιμωλία” και διαγράψτε τα από επάνω.
