Μία από τις παράπλευρες απώλειες των γεγονότων των τελευταίων ημερών, εάν κρίνω από τον εαυτό μου και τους φίλους μου, είναι η κρίση προσωπικότητας που έπαθε η γενιά των σημερινών σαραντάρηδων και κάτι.
Της γενιάς που μεγάλωσε με Κουμή Κανελλοπούλου, τον γιατρό Τσιρώνη, τις καταλήψεις του ’81-’82, τον Μπάρμπα Γιάννη τον Ταμτάκο, το Χημείο, τον Καλτεζά, τον Λεπέν και που μάλλον τελείωσε με την Σύνοδο της ΕΕ στην Θεσσαλονίκη.
Από την μιά να βλέπεις και να χαίρεσαι που επιτέλους υπάρχει αντίδραση στην σκατίλα που ζούμε και από την άλλη να ξενερώνεις για τις καταστροφές και τα πλιάτσικα που και θα καταστρέψουν οικογένειες και θα μεταθέσουν το ενδιαφέρον όλων από το πραγματικό γεγονός, της δολοφονίας δηλαδή ενός νέου από αστυνομικό που ΔΕΝ είναι μεμονωμένο περιστατικό, αλλά φυσική συνέχεια της πολιτικής δεκαετιών.
Γεράματα; συμβιβασμός; (σίγουρα όχι βόλεμα γιατί παρόλα όσα λέγονται, είμαστε η πρώτη γενιά που ΕΙΝΑΙ πιό φτωχή από την προηγούμενη, η πρώτη που δεν θα προλάβουμε να βγούμε στην σύνταξη και η πρώτη που ζήσαμε τον “θάνατο” των ιδεολογιών).
Πραγματικά δεν ξέρω τι αισθάνομαι (εκτός από το να ζηλεύω τους 15αρηδες που τους γαμάν τα Λύκεια).
ΥΓ Λίγες σκέψεις τώρα και κακίες που κάνω από τον ΚΑΝΑΠΕ (ο άθλιος).
α) Τι λογική έχει να ρίχνεις δακρυγόνα στο νεκροταφείο; Έτσι και αλλιώς όλοι κλαίνε από μόνοι τους.
β) Μα καλά ρε ούστη μου ΚΑΝΕΝΑΣ δεν έχει τα @ρχίδι@ να παραδεχτεί ότι έκανε λάθος και να ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ;
ΚΑΝΕΝΑΣ;
γ) ακούω τώρα το υπόμνημα που κατέθεσε ο Κούγιας για λογαριασμό του πελάτη του.
Φαγώθηκαν να μας βγάλουν τελικά όλους στους δρόμους.
