Ο θάνατος του George Michael (R.I.P. βέβαια παρόλο που δεν άκουσα ποτέ την μουσική του και έχω και χεσμένους αυτούς που ρίχνουν κροκοδείλια δάκρυα τώρα αφότου επί δεκαετίες τον χλεύασαν και τον ξέσκισαν για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, τον εθισμό του σε ουσίες και τα τράβαλα του με τον νόμο, αλλά προφανώς κάθε θάνατος και ειδικά σε αυτήν την ηλικία είναι ιδιαίτερα θλιβερός), έρχεται να δείξει το πόσο διαφορετικά ζήσαμε (μουσικά κυρίως αλλά και γενικότερα) την δεκαετία του ’80 εμείς οι σημερινοί πενηντάρηδες+.
Σήμερα όλοι στα social media κλαίνε τον χαμό του George Michael. Φαντάζομαι στην Ελλάδα λίγο περισσότερο γιατί τον θεωρούμε και λίγο “δικό μας παιδί” λόγω κυπριακής καταγωγής.
Γιατί είναι σημαντικός μουσικά ο George Michael;
Όποια νεκρολογία και να δεις, πρώτο πράγμα που γράφει είναι ότι πούλησε κοντά 100.000.000 δίσκους. Αυτό.
Πως τους πούλησε;
Ξεκίνησε με μία σαχλοπόπ με τους Wham! με έμφαση κυρίως στο μαλλί-γυαλί και παντελόνι Lee (και αυτό σορτσάκι) για να συνεχίσει με μία pop-soul (στα όρια αυτού που εγώ λέω σκυλάδικου) όλα στρογγυλεμένα και mainstream, μην τυχόν και το (αναμφισβήτητο) χάρισμα της φωνής του και τα ups & downs της ζωής του δεν εξαργυρωθούν μέχρι την τελευταία πένα.
Τέλος πάντων, αυτά ήθελε αυτά έκανε και καλά να ήμαστε να τον θυμόμαστε.
Το θέμα του ποστ είναι το πόσο διαφορετικά ζήσαμε τα ’80s και ο θάνατος του GM είναι ένα καλό παράδειγμα.
Πέντε χρόνια πριν, πάλι στην περίοδο των γιορτών (4 Ιανουαρίου), πέθανε σε ηλικία 52 ετών το επίσης “δικό μας παιδί” (αυτός μάλιστα λίγο πιο δικό μας μιας και γεννήθηκε στην Λευκωσία), ο Mick Karn (a.k.a. Andonis Michaelides).
Ποιός είναι (ήταν) αυτός;
Ο μπασίστας που επηρέασε όσο λίγοι την μουσική που στα ’80s ονομάσαμε New Wave.
Ένας από τους επιδραστικότερους μπασίστες, ιδρυτικό μέλος των πρωτοπόρων Japan που από το 1974 ακόμα έδειξαν τον δρόμο που θα ακολουθήσει η μουσική, πούλησαν επίσης πολλούς δίσκους, τόλμησαν να συνεργαστούν ήδη από το 1979 με εντελώς διαφορετικής αισθητικής/λογικής παραγωγούς όπως ο Giorgio Moroder ή/και ο Ryuichi Sakamoto.
Για εμένα οι Japan και ειδικά το μπάσο του Mick Karn είναι ο απόλυτος ήχος της δεκαετίας του ογδόντα.
Ποιός έμαθε ότι πέθανε; Ελάχιστοι.
Ποια ΜΜΕ έκαναν έστω και μία αναφορά; Κανένα.
Γιατί; Γιατί αυτά που έπαιξε δεν ήταν εύκολα, δεν ήταν στρογγυλεμένα, δεν έγιναν ποτέ mainstream.
Πως γίνεται λοιπόν να ομαδοποιούμαστε όλοι μας σαν η Γενιά των ’80s ή σαν Generation X;
Άλλα ’80s ζήσαμε κάποιοι…
