Όταν πρωτοάκουσα Birthday Party, έπαθα σοκ.
Άλλαξε όλη την προοπτική μου και τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι την μουσική.
Μετά την διάλυση τους, ακολούθησα την πορεία του Nick Cave περίπου μέχρι το 1989 και τότε ήταν η τελευταία φορά που αγόρασα δίσκο του.
Μετά από μία αποτυχημένη συναυλία του στην Θεσσαλονίκη, το 1991 αν θυμάμαι καλά, η χειρότερη από τις 5 που τον είχα δεί, σταμάτησα να ασχολούμαι εντελώς μαζί του. Έβγαζε δεν έβγαζε δίσκους δεν με ενδιέφερε, όπως δεν με ενδιέφεραν τα κολλήματα του με την θρησκεία, την οικογένεια, την απεξάρτηση. Τίποτα. Ντιπ.
Πρίν κανά δυό χρόνια απλά και μόνο επειδή μου το ζητούσαν πελάτες αγόρασα το Lyre of Orpheus. Μιά από τα ίδια. Βαρεμάρα.
Και ξαφνικά κάνει την κίνηση κλειδί. Βγάζει δίσκο δίχως τους Bad Seeds, δίχως τον Blixa ουσιαστικά που όπως φάνηκε επηρέαζε τον Cave να βγάζει αυτά τα γλυκανάλατα μελό τραγούδια προσπαθώντας να ξανακάνει ένα νέο weeping song.
Και εγένετο Grinderman και πάθαμε πλάκα και είπαμε ότι ο Βασιλιάς Μελάνι επέστρεψε και ελπίσαμε να μην είναι παρένθεση.
Και λίγους μήνες μετά έρχεται αυτό.
Μαζί με τον Warren Ellis που μάλλον του δίνει μιά νέα ώθηση. Και βγάζουν τον πιό μαύρο, λιτό και βαρύ δίσκο που άκουσα τα τελευταία χρόνια και που κάνει όλα τα άλλα της λίστας μου να μοιάζουν σαχλή ποπ.
Νο 1 για το 2007 λοιπόν το instrumental sountrack της ταινίας The Assassination Of Jesse James.
Με τις υγείες μας, χρόνια πολλά και του χρόνου σπίτια μας. 🙂
