Τι είναι αυτός ο τίτλος;
Η συνήθης κριτική του Πητ Κωνσταντέα, τριάντα χρόνια πριν στο Ποπ & Ροκ, για οτιδήποτε δεν του άρεσε (οτιδήποτε δεν ήταν Peter Hammill για να είμαι ακριβής).
Κάτω από τέτοιου τύπου κριτικές θάφτηκαν αριστουργήματα του πανκ και του New Wave. Δίσκοι, μερικοί από τους οποίους άλλαξαν τον ρού της μουσικής.
Ποιός έδινε το δικαίωμα στον Κωνσταντέα να γράφει/θάβει ότι δεν γούσταρε και κατά πάσα πιθανότητα ούτε καν άκουγε;
Ο εκδότης του, ο αρχισυντάκτης του και κυρίως η έλλειψή του Internet!!!
Τι θέλω να πω;
Θέλω να πω ότι η μουσική είναι (ή μάλλον ήταν) ακριβό χόμπυ/κόλλημα/αρρώστια και επειδή μιλάμε για μέρες βινυλίου το μεγάλο κόστος δεν είχε να κάνει μόνο με την ακριβή τιμή του βινυλίου που συνήθως έπρεπε να το ψάξεις σε εισαγωγής πράγμα που ανέβαζε αισθητά το κόστος (για να καταλάβουν οι μικρότεροι, αγοράζαμε τους απλούς 120-130 δρχ και τους εισαγωγής 200-250 δρχ όταν οι εφημερίδες ας πούμε, έκαναν 5δρχ!!!) αλλά και το κόστος για περιοδικά και φυσικά για το “ηχοσύστημα”.
Τι πάει να πει αυτό;
Πάει να πεί ότι το ζήτημα ήταν πρακτικό.
Πάει να πει ότι τότε κυριολεκτικά κρεμόμασταν από την πένα του κάθε κριτικού (οκ, όχι του Κωνσταντέα, των άλλων που σιγά σιγά άρχισαν να γράφουν πιό εξειδικευμένα όπως και των ραδιοφωνικών παραγωγών, όπου φυσικά άκουγες μόνο ένα δύο τραγούδια του κάθε δίσκου).
Ακόμα και στους κύκλους των Djs, η αγορά ενός δίσκου ή το παίξιμο του σε κάποιο μαγαζί ήταν κατά βάση κριτική/αποδοχή του δίσκου.
Μάθαινες ότι σε κάποιο μαγαζί ότι αγόρασαν το τάδε βινύλιο και πήγαινες να το ακούσεις για να δεις εάν πρέπει να το αγοράσεις.
Και φυσικά ανάλογα με τα γούστα του Dj του μαγαζιού που σύχναζες τέτοια μουσική μάθαινες.
Έχω να πω ας πούμε ότι έχω μεγαλώσει γενιές μαθητών/φοιτητών με Fall και Television Personalities και οι οποίοι δεν άκουσαν ποτέ, μέχρι το 1998, James πχ γιατί απλά δεν τους γούσταρα.
Σήμερα αυτό δεν υπάρχει.
Από το 1999 και μετά με το Napster, το Kaaza, το Emule, το soulseek και τώρα τα torrents, με το Myspace και με τα CDR η πληροφόρηση στην μουσική είναι φτηνή, άμεση και εύκολη.
Μαθαίνεις κάτι, το ακούς, μαζεύεις ότι πληροφορίες θέλεις, το γουστάρεις ή το απορρίπτεις και από εδώ πάνε και οι άλλοι.
Ο κριτικός τι κάνει;
Απλά λέει κάτι για κάτι το οποίο ΗΔΗ ξέρεις και έχεις ακούσει.
Απλά ΣΕ λέει αν του αρέσει.
Εάν τον εμπιστεύεσαι ΟΚ.
Εάν όχι δεν τον διαβάζεις καν.
Ήθελα να γράψω χθές (ψές) για τον δίσκο της Florence And The Machine.
Δεν ΜΕ άρεσε.
Άρεσε σε ΟΛΟΥΣ όσους ξέρω.
So what?
Να κάτσω να γράψω γιατί δεν ΜΕ άρεσε;
Χεστήκατε.
Να κάτσω να γράψω γιατί ΔΕΝ θα έπρεπε να σας αρέσει;
Δεν έχει νόημα.
Αποφάσισα λοιπόν πλέον απλά να προτείνω κάποια πράγματα που ΜΕ αρέσουν και πιθανόν να μην τα έχετε ακούσει.
Αλλά αυτό δεν είναι κριτική. Είναι κοινωνική προσφορά 😆 πρόταση.
