ΜΕ αρέσουν τα γλυκά.
Πολύ.
Σοκολάτες, πάστες, σιροπιαστά, κρέμες, σαντιγί (πρεζάκι λέμε), μούς σοκολάτας, (τελειωμένο πρεζάκι λέμε), όλα τα γλυκά.
Τα γλυκά όμως, ντάχξ; να εξηγούμαστε.
– Θές ένα γλυκό; με ρωτάει η γυναίκα μου μετά το φαγητό.
– Φυσικά! της απαντάω.
Μου φέρνει ένα κομμάτι από τούρτα (νομίζω την λέν Black Forest). Τρώω λαίμαργα μια μπουκιά και μου έρχεται ταμπλάς.
-Τι είναι αυτό αγάπη μου;
-Γλυκό, ΜΕ λέει.
-Τί γλυκό αγάπη μου; Αυτό είναι ξινό.
-Ε είναι γλυκόξινη, τα κεράσια δίνουν μια ξινίλα.
-Τι γλυκόξινη αγάπη μου; η σοκολάτα είναι πικρή (bitter που λέμε στο εξωτικό Ντεπώ), αυτή είναι πικρόξινη.
– Είναι όμως νόστιμη.
-Τι νόστιμη αγάπη μου; γαμώ τα γκουρμέ μου μέσα, ένα γλυκό δεν ΜΕ ρώτησες άμα θέλω;
-Ναι.
-Γλυκό! Όχι αν θέλω ένα ξινό, ούτε άν θέλω ένα πικρό, ούτε γλυκόξινο, ούτε πικρόξινο. ΓΛΥΚΟ. Από πού το πήρες;
– Από το ζαχαροπλαστείο.
-Είδες; Απο το ζαχαροπλαστείο. Το λέει και η λέξη, ΖΑΧΑΡΟπλαστείο Ούτε Πικροπλαστείο, ούτε Ξινοπλαστείο ούτε Γλυκοξινοπλαστείο.
– Μα αυτά είναι αγάπη μου στην μόδα. Τα γλυκόξινα, τα bittersweet, οι Lemon pies, τα cheese cake, τέτοια.
– Αυτά να τα φαν ο Παρλιάρος και ο Μαμαλάκης αγάπη μου. Βγήκα έξω, πήγα μέχρι το Ζαχαροπλαστείο αγόρασα ένα ταψάκι κανταΐφι και μισό κιλό παγωτό και το τσάκισα μέχρι που ο πόνος από το σάπιο δόντι μου ΜΕ έφερε δάκρυα στα μάτια.
Το Indiblog λοιπόν προτείνει να θεσπιστεί δια νόμου, τα ζαχαροπλαστεία να έχουν στα ψυγεία τους και σε εμφανή θέση ταμπέλες που να γράφουν ΓΛΥΚΑ, ΠΙΚΡΑ, ΞΙΝΑ, ΓΛΥΚΟΞΙΝΑ, έτσι ώστε να μην μπερδεύουμε τα γλυκά με τις trendy αηδίες τους.
Πάω να χτυπήσω το υπόλοιπο κανταΐφι τώρα, να γλυκάνω την πίκρα μου.
