Δεν ξέρω αν αυτή είναι η Νόσος των Χοίρων, των Χήρων, των Ζωντοχήρων ή των προχείρων, ξέρω όμως ότι με έχει τσακίσει.
Από την Πέμπτη είμαστε άρρωστοι οικογενειακώς, όχι όλοι μαζί αλλά με την σειρά. Από χθές είναι η σειρά μου. Δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου.
και σαν να μην έφτανε αυτό την Παρασκευή κάηκε ο ενισχυτής στο μαγαζί που έπαιζα, το Σάββατο σε άλλο μαγαζί κολλούσε η σιντιέρα και χθες πάνω σε μια αλλαγή με χτύπησε το ρεύμα (μούδιασα ολόκληρος λέμε)
και σαν να μην έφτανε αυτό έρχονται και με ζητάν διάφορα (τις προάλλες με ρώτησε μια κοπελίτσα τι ώρα ξεκινά το λαϊκό πρόγραμμα!!! Και όταν βεβαιώθηκα ότι κανένας δεν ΜΕ κάνει πλάκα με ξαναρώτησε εάν μπορώ να βάλω κανένα τσιφτετέλι)
και σαν να μην έφτανε αυτό έμαθα ότι η κολλητή μου πήγε στο Παρίσι και επισκέφτηκε τον τάφο του…Jim Morrison (τα κάστρα πέφτουν πάντα από μέσα)
και σαν να μην έφτανε αυτό φέτος δεν είμαι σημαντικός για την Θεσσαλονίκη (πέρυσι ήμουν σημαντικός Νο 42 για την Athens Voice και λίγο πιό σημαντικός για την Lifo και λίγο πιό ασήμαντος για το FAQ)
δεν πειράζει, έστω και μέσα από την αφάνεια και από την αρρώστια θα συνεχίσουμε την κοινωνική μας προσφορά και τον αγώνα ενάντια στην μπουζουκοποίηση, τους Doors, τους James και υπέρ του Ppsomiades 4 President
(υγ. Σορυ Γάτα, ήταν το πιό αστείο που μπορούσα να γράψω 😦 )
