“Στα μάτια των ανθρώπων φαίνεται αυτό που θα δουν. Όχι αυτό που έχουν δει. Αυτό που θα δουν.”
Αυτή είναι μία από τις πολλές και έξυπνες ατάκες που ακούει κάποιος στην παράσταση «1900» του θεατρικού έργου δηλ του Alessandro Baricco που σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα και παραγωγή Πανδαιμόνιο 7, ανεβαίνει αυτές τις μέρες στο Θέατρο Σοφούλη.
Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει το παραπάνω αξίωμα και η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα κάποιος να ΜΕ πει το τι φαινόταν στα δικά μου μάτια πριν την παράσταση, δεδομένης αφενός της αγορα/κλειστοφοβίας μου που με κρατά μακρυά από θεατρικές/κινηματογραφικές αίθουσες και αφετέρου της ελάχιστης διάθεσης που είχα μετά από 5 μέρες στο κρεβάτι να παρακολουθήσω έναν θεατρικό μονόλογο.
Είμαι σίγουρος πάντως για το τι φαινόταν στα μάτια μου, όπως και των υπολοίπων θεατών, μετά το τέλος της παράστασης, στην μιάμιση ώρα της οποίας ο εξαιρετικός Μίλτος Νίκας κατάφερε με τον μονόλογο του, όχι μόνο να μας βάλει στο κλίμα του Μεσοπολέμου, όχι μόνο να μας κάνει να νοιώσουμε μέλη του “Βιρτζίνια” του πλοίου δλδ που γεννήθηκε και έζησε ο Χίλιαεννιακόσια αλλά επιστρατεύοντας άλλοτε το (ενίοτε πικρό) χιούμορ του άλλοτε την ένταση και άλλοτε την συγκίνηση να μην μας αφήσει λεπτό να αφαιρεθούμε από την πλοκή του έτσι και αλλιώς καταπληκτικού κειμένου.
Δεν έχω τις, θεατρικές, γνώσεις για να κρίνω το έργο πέρα από το γεγονός του ότι φεύγοντας είχα ένα ευχάριστο αίσθημα ολοκλήρωσης. Περπατώντας, για τον γυρισμό στο σπίτι,την (αγαπημένη μου) οδό Σοφούλη ένιωθα αυτό που λένε ότι “κουβαλούσα την παράσταση πάνω μου”.
Το να γράψω για την υπέροχη μουσική της παράστασης, όντας φίλος του Γιώργου Χριστιανάκη αλλά και θαυμαστής της δουλείας του, μάλλον δεν θα είναι και ιδιαίτερα αντικειμενικό, το να αναλάβει πάντως κάποιος την μουσική επένδυση ενός έργου του οποίου ο συγγραφέας (Α. Μπαρίκο) είναι μουσικολόγος, ο μεταφραστής (Σταύρος Παπασταύρου, Μουσικοί Αγώνες Κέρκυρας, Γ’ Πρόγραμμα επί Χατζηδάκι κλπ) επίσης, που στην κινηματογραφική της εκδοχή την μουσική έγραψε ο Ennio Morricone και που έχει να κάνει με την αφήγηση ενός τρομπετίστα για τον καλύτερο πιανίστα του κόσμου ο οποίος ανάμεσα σε άλλα “μονομαχεί” με τον “Εφευρέτη της Τζαζ” είναι μια μάλλον μεγάλη πρόκληση.
Είχα σχεδόν ξεχάσει πως είναι να περνάς ωραία Σάββατο βράδυ. Χάρις στο «1900» το θυμήθηκα.
