Ρε τι θυμήθηκα βραδιάτικα.
Πέρασαν κιόλας 27 (!!!) χρόνια. Δεν είναι και λίγα, οι περισσότεροι που συνεργάζομαι στα μαγαζιά δεν είχαν γεννηθεί καν τότε!
Η αλήθεια είναι ότι θυμάμαι την ημέρα αυτή για τελείως άσχετο λόγο. Παρακολουθώντας τα αποτελέσματα ανακάλυψα πάνω μου κάτι που ήταν τελικά ένα τεράστιο πρόβλημα υγείας που με ταλαιπώρησε πολύ (και σε έναν μεγάλο βαθμό μου άλλαξε την ζωή).
Παρόλα αυτά θυμάμαι εκείνη την βραδιά με νοσταλγία κυρίως.
Δεν θέλω να κάνω κριτική για τα γνωστά και χιλιοειπωμένα. Δεν μπορώ να μην θυμηθώ όμως την έντονη αίσθηση, από άλλους αισιοδοξίας ότι κάτι καλύτερο ξημερώνει, κυρίως από ανθρώπους που ήταν σε έναν βαθμό αποκλεισμένοι από την κοινωνία λόγω αριστερών ή “αριστερών” πεποιθήσεων και από άλλους μιά αίσθηση τρόμου, ιδιαίτερα των μεσοαστών και των παραδοσιακών δεξιών .
Μπορεί σήμερα να φαίνεται αστείο, αλλά ξέρω ανθρώπους που σκεφτόταν να βγάλουν τις όποιες καταθέσεις τους στο εξωτερικό για να μην τους τα πάρουν οι “Κομμουνισταί”.
Ενδεικτικό ήταν και ένα, δεξιάς στροφής, ανέκδοτο που κυκλοφορούσε
Τί είναι από έξω πράσινο και από μέσα κόκκινο;
Εσύ απαντούσες το καρπούζι και σου έλεγαν
Όχι. Το ΠΑΣΟΚ, πράσινο από έξω, και κόκκινο (κομμουνιστικό) από μέσα.
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ (που να ξέραν)
Υπήρχε πάντως μιά αίσθηση αγωνίας/ανυπομονησίας για το αύριο.
Μετά άρχισε η αλλαγή, ένα από τα πρώτα μέτρα ήταν να καταργηθεί η ποδιά από τις μαθήτριες.
ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ!!! Τα κοριτσάκια ήξεραν από γενιά σε γενιά πως να κάνουν τις ποδιές τους έτσι που να τρελαίνουν τα αγοράκια (και τα αγοράκια ήξεραν πότε ακριβώς έπρεπε να παν κάτω από τις σκάλες πριν να χτυπήσει το κουδούνι για να πάρουν μάτι). Ήρθε λοιπόν ο Σοσιαλισμός και είπε ότι τώρα που έχουμε σοσιαλισμό οι ποδιές ΣΤΟΠ, φόρεσαν όλα τα κοριτσάκια μπλουτζην (προσοχή!!! τα χαμηλοκάβαλα δεν είχαν ανακαλυφτεί ακόμα) και έπαθε μια αναταραχή η λίμπιντο όλων μας.
Έγιναν καί άλλες αλλαγές, άλλες επιβεβλημένες (εκσυγχρονισμός του καπιταλισμού το λέγαμε εμείς), άλλες σαχλές, άλλες σοβαρές που έμειναν στην μέση. Γενικά ο Σοσιαλισμός είχε μιά καθυστέρηση να το πω, μια δυσκοιλιότητα να το πώ; Κάτι τέτοιο τέλος πάντων, κάποιοι κατέβηκαν από το τρένο (που δεν γυρνούσε πίσω μεν αλλά έκανε συχνές στάσεις) στον δρόμο ανέβηκαν κάποιοι άλλοι, κάπου χάθηκε και ο προορισμός, φωνάξαμε και μέντιουμ να μας τον βρούν αλλά τπτ και με αυτά και με αυτά φτάσαμε στο σημερινό μας μπάχαλο.
Καλά να είμαστε να τα θυμόμαστε.
Υ.Γ. Όσο τα γράφω αυτά περνούν από το μυαλό μου ονόματα, Αντρέας, Μένιος, Μελίνα, Τρίτσης, Γεννηματάς, Κάρμινα Μπουράνα, Ζακ Λανγκ, Καντάφι, οι “πέντε”, Μιττεράν, Κασόγκι, Λαλιώτης, Ακίλλε Λάουρο, Ρίτα Σακελαρίου, Σαρτζετάκης, Τουρλουμούζη, Χέρφιλντ, Κοσκωτάς, Ωνάσειο, Αγράμπελη.
Τα ζήσαμε εμείς ρε μεγάλε ή μας τα είπαν;
