Έχω ξεκινήσει να γράφω αυτό το ποστ εδώ και μερικές μέρες. Αν έγραφα με κλασσική γραφομηχανή θα είχα γεμίσει το δωμάτιο με τσαλακωμένα χαρτιά.
Ο λόγος μάλλον είναι ότι από την πρώτη στιγμή που έμαθα για την επίθεση στο World Trade Center μέχρι και σήμερα, δεν έχω καταφέρει ακόμα να ξεκαθαρίσω τα αισθήματα μου τόσο γιά το ίδιο το γεγονός όσο και γιά τις συνέπειες του. Το μόνο που μπορώ ξεκάθαρα να θυμηθώ είναι οι εικόνα των ανθρώπων που έπεφταν από τα μπαλκόνια. Συγκλονίστηκα τόσο που ακόμα και σήμερα έξι χρόνια μετά η εικόνα αυτή δεν με αφήνει όχι μόνο να εκφέρω γνώμη αλλά ούτε καν να μπω στην διαδικασία να αναλύσω το όλο συμβάν και πιστέψτε με γιά έναν ξερόλα σαν και μένα αυτό είναι πολύ περίεργο.
Η αλήθεια είναι ότι από την πρώτη στιγμή δεν έζησα “κανονικά” (μέσω τηλεόρασης δηλαδή) το συμβάν. Την στιγμή που έγινε η επίθεση στους δίδυμους πύργους ταξίδευα με το τραίνο από την Αθήνα στην Θεσσαλονίκη και το νέο το μάθαμε από ένα τηλεφώνημα που κάποιος έκανε σε έναν επιβάτη. Μέσα στο τραίνο παίχτηκε τότε κυριολεκτικά το παιχνίδι “σπασμένο τηλέφωνο”, το νέο έφτασε σε εμάς που βρισκόμασταν στην άλλη άκρη του βαγονιού σαν η αρχή του Γ’ Παγκοσμίου πολέμου. Άλλοι μιλούσαν για 30.000 νεκρούς άλλοι έλεγαν ότι ανατινάχτηκε όλο το πεντάγωνο και πάει λέγοντας. Μοναδική εξαίρεση μιά Ελληνοαμερικάνα που τα παιδιά της είχαν ένα εστιατόριο δίπλα στους Πύργους και η οποία πίστευε ότι έπεσε πάνω στο WTC ένα ψεκαστικό Pipper (κανείς δεν τόλμησε να της πει την αλήθεια βέβαια, μέχρι που φτάσαμε).
Τέλος πάντων, μέχρι την Θεσσαλονίκη είχαμε μάθει πλέον όλοι το τι ακριβώς είχε συμβεί, αλλά δεν είχαμε εικόνα. Το πρώτο πράγμα που είδα λοιπόν μόλις έφτασα σπίτι ήταν το ζευγάρι που πήδηξε πιασμένο χέρι χέρι στο κενό. Από εκεί και πέρα τίποτα δεν είχε σημασία. Ακόμα και τις τελευταίες μέρες που προσπαθώ να ντύσω με κάποιο βίντεο το ποστ και έχω δεί δεκάδες βίντεο και μερικά μάλιστα συνδυασμένα με την φωνή ανθρώπων που μιλούσαν στο τηλέφωνο την ώρα που κατέρρεε ο Πύργος, τα οποία είναι όντως συγκλονιστικά αλλά δεν μπορώ να δω σε τι θα εξυπηρετούσαν αν τα ανέβαζα, ακόμα και τώρα έξι χρόνια μετά ο ίδιος κόμπος σφίγγει το στομάχι μου.
Σε όλους αυτούς που βρέθηκαν σε λάθος τόπο την λάθος στιγμή.
