Κρύο καιρός γιά δύο (ποτηράκια παραπάνω)
Επιτέλους μαντρωθήκαμε μέσα. Τέρμα τα τραπεζάκια έξω (το βράδυ τουλάχιστον) κλειστές επιτέλους οι πόρτες, ΔΥΝΑΤΑ Η ΜΟΥΣΙΚΗ, επιτέλους κάπνα (η γυναίκα μου είχε αρχίσει να αμφιβάλει για το πού πάω τα βράδια, γυρνούσα σπίτι ΔΙΧΩΣ να βρωμάν τα ρούχα μου τσιγαρίλα και της μπαίναν ιδέες, ενώ τώρα μιά χαρά βρωμάω ολόκληρος σαν τασάκι).
Είναι λίγο παράξενο αυτό που θα πώ αλλά το παρατηρώ χρόνια, αντίθετα από ότι πιστεύει κάποιος, με το που κρυώνει ο καιρός αρχίζουν όλοι να ακούν την μουσική που παίζω και αρχίζουν και να χορεύουν.
Μέχρι και την Παρασκευή που είχε ζέστη έπαιζα δεν έπαιζα, το ίδιο και το αυτό (και λαϊκά να έβαζα που λέει ο λόγος, δεν θα το πρόσεχε κανείς), με το που κλείσανε οι πόρτες σταμάτησε εκείνο το απίστευτο μπούρου μπούρου και το ασταμάτητο μουρμουρητό και άρχισαν τα χορευτικά και οι παραγγελιές.
Οι παραγγελιές γρμγκφ.
Ξέρετε ποιές ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι παραγγελιές;
DISCO!!!
Μάλιστα Disco (και δεν δουλεύω καν σε gay bar λέμε).
Ας είναι, χόρευαν τα κοριτσάκια, βγάλαν κριθαράκι στο μάτι τα αγοράκια, και στο τέλος ξέπλυνα την ντροπή με Dead Kennedys και Rage Against The Machine.
Καλό Χειμώνα.
