Μέσα σε αυτές τις μέρες του εθνικού πένθους, της αμετροέπειας, της υπερβολής των ΜΜΕ, του διαγωνισμού εθνικο -χριστιανοφροσύνης των πολιτικών, και του βυζαντινισμού των ιεραρχών κατάφερε και πάλι ο “Νομάρχης της Καρδιάς μας” να κλέψει την παράσταση.
“Όποιος δεν στεναχωρήθηκε με τον θάνατο του Χριστόδουλου είναι ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΟΣ” δήλωσε από τον άμβωνα της τηλεοράσεως ο κ. Ψωμιάδης.
Τι ΜΕ λές ρε κυρ. Νομάρχη. Από πότε σε βάλαμε δερβέναγα στα συναισθήματα μας; Και ποιός είσαι εσύ που θα ΜΕ πείς το πώς θα νιώσω;
Λοιπόν :
α) επειδή είχα δύο θανάτους στον στενό οικογενειακό μου κύκλο από την ίδια ακριβώς αιτία, με ανθρώπους μικρότερης ηλικίας, δίχως να μας δώσει κανένα κράτος το αεροπλάνο του, δίχως την οικονομική δυνατότητα για επέμβαση στο εξωτερικό (έστω για την ελπίδα) και δίχως καν ένα φυλαχτό-γούρι από τον πρωθυπουργό,
β) επειδή υπάρχει μνήμη και κάτι “Πίσω ολοταχώς” κάτι “Η δεξιά του Κυρίου” κάτι προσπάθειες να διχαστεί η κοινωνία (κόντρα γιά τις ταυτότητες) κάτι προσπάθειες να διχαστεί το ποίμνιο (κόντρα με Πατριάρχη) κάτι επιχορηγήσεις της Αλληλεγγύης με 10.000.000 ευρώ (εδώ κολλάει το με ξένα κόλλυβα μνημόσυνο) και κάτι Χρυσοπηγές δεν έχουν ξεχαστεί ακόμα,
και γ) επειδή θα μπορούσα άνετα και εγώ να πώ ότι αυτές τις μέρες διάβαζα (πιό πιστευτό από το να έλεγα ότι διάβαζα συνέχεια επί 7 χρόνια)…
…ο θάνατος του Χριστόδουλου, πέρα του ότι ο θάνατος οποιουδήποτε είναι γενικά θλιβερό πράγμα και πέρα του ότι ο Νόμος με υποχρεώνει να σέβομαι τον Αρχιεπίσκοπο σαν θεσμό, με άφησε αδιάφορο.
Το 42 της εκατό που σας έκανε Νομάρχη Κύριε Ψωμιάδη σας υποχρεώνει να ΥΠΗΡΕΤΕΙΤΕ όλους τους πολίτες και μάλιστα με έργα και όχι να κρίνετε τις ιδέες, τα πιστεύω και τώρα τα συναισθήματα(!!!) του καθενός.
Χτίστε κανά σχολείο, φτιάξτε κανά δρόμο ή έστω συνεχίστε να προσπαθήτε να πετάξετε τον τεράστιο χαρταετό σας την Καθαρά Δευτέρα, αλλά προσπαθήστε να μην προσβάλλετε κανέναν.
Και για μιά φορά ακόμα η ΠΡΕΒΕΖΑ
Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια. Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.
Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίσει μια «ελλιπή» μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.
Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ’ ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.
Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
«Υπάρχω;» λες, κ’ ύστερα «δεν υπάρχεις!»
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.
Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία…
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία……
