…πίνω αίμα με κακάο.
Δεν κυριολεκτώ (ελπίζω), αλλά έχω πάντως αυτό το ύφος (και την διάθεση).
Κατάφερα να κοιμηθώ, στον καναπέ, στις 6:00 το πρωί.
Μισή ώρα αργότερα ξύπνησαν τα μωρά. Γέμισε το σαλόνι χαρούμενες παιδικές φωνές μπλα μπλα μπλα…
Γκρμγκρρρ… έβγαλα μιά άναρθρη κραυγή, έπιασαν όλοι το υπονοούμενο ντύθηκαν και έφυγαν γρήγορα και κυρίως ήσυχα.
Ξανακοιμήθηκα στις 7:00. Μία και μισή ώρα αργότερα χτυπά το τηλέφωνο.
– Ο κύριος Κ.;
– Μμμμμ
– ο ίδιος;
-Μμμμμ
– για μιάν ενημέρωση είναι…
– Μμμμμ
-Ιατρική βοήθεια έχετε;
– εσείς;
– Εεε…τι εννοείτε;
– λέω ΕΣΕΙΣ ιατρική βοήθεια έχετε;
– …δεν καταλαβαίνω…
– λέω ΕΣΕΙΣ έχετε; γιατί αν με ξαναπάρετε τέτοια ώρα τηλέφωνο θα την χρειαστείτε.
Του έκλεισα το τηλέφωνο στα μούτρα και άνοιξα την τηλεόραση για να καλύψω τον θόρυβο από το κομπρεσέρ από το διπλανό γιαπί (και κάποιων προηγούμενων ποστ).
Γιά κακή μου τύχη έπεσα πάνω στην “Πανελλήνια Ένωση Υψηλόσωμων” (ο Φασούλας και κάτι άλλοι στο μπόι του) που έλεγαν τα προβλήματα που έχουν οι ψηλοί, το ότι το 1,90 είναι πλέον συνηθισμένο ύψος κλπ.
ΜΕ ξέσκισαν την ψυχολογία. Μάζεψα τα 175 μου εκατοστά (τα οποία η Μαμά μου θεωρεί πολλά και με βρίσκει ψηλό…Μαμάδες) και κάθισα στον υπολογιστή.
Ευτυχώς κάποιος φίλος ΜΕ έστειλε ένα mail με αρκετά ανέκδοτα και κάπως άλλαξε η διάθεση μου.
Πάρτε ένα Σαρακοστιανό:
> Δύο “άτακτες” φίλες αποφασίζουν να κάνουν νηστεία εν όψει του Πάσχα…
> – Αγαπητή μου, φέτος πρέπει να κρατήσουμε τη νηστεία… και αυτό σημαίνει
> ότι
> πρέπει να κόψουμε και το σεξ…!
> – Ναι αγαπητή μου, έχεις δίκιο…
> Μετά από δύο εβδομάδες συναντιούνται στο δρόμο. Η μία “άτακτη” φίλη
> κρατάει
> αγκαλιά δύο ναυτάκια… οπότε η άλλη της λέει οργισμένη:
> – Καλά μωρή, δεν είπαμε να κάνουμε νηστεία και από το σεξ;
> – Μα αγαπητή μου…., αυτά είναι θαλασσινά!!!
