42 μέρες λοιπόν εκτός πόλης, σοφά κατανεμημένες σε 21 στο πρώτο πόδι στα πεθερικά και 21 στο δεύτερο στους γονείς. Στο τρίτο (το μακρύτερο, αλλά με την καλή έννοια) δεν πήγαμε, αλλά για εκεί με βλέπω γιατί μάλλον θα πάρω τον χειμώνα το τρίτο (το μακρύτερο, με την κακή έννοια) και απ’ ότι ξέρω η κρίση δεν αγγίζει τον Άθω.
Anyway βάφτισα την αφραγκιά και την ανεργία διακοπές, αν και διακοπές μόνος με δύο επτάχρονα και με εβδομηντάχρονους δεν τις λες και ακριβώς διακοπές (γίνονται όσο να πεις τα νεύρα σου τσατάλια κάπως) κάναμε και τα μπανάκια μας (21), φάγαμε και τα παγωτά μας (λίγα, καμιά δεκαριά), είδαμε και τις ταινίες/σειρές μας (θα γράψω αναλυτικά), ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΜΟΥΣΙΚΗ (αποτοξίνωση, χρειαζόταν), αρρωστήσαμε μόλις μία φορά με πυρετό, αυτήν την βδομάδα, ακόμα έχω λίγο, ΟΚ ανεβάσαμε μία φορά πίεση, ΟΚ και μιά φορά μας έπεσε και πολύ μάλιστα (συνολικά 6 μέρες χάλια στις 42, μια χαρά για τα δικά μου στάνταρ), διαβάσαμε μόλις ένα βιβλίο (το τελευταίο του Κόου. Μάπα. Κρίμα), δεν ακούσαμε/είδαμε καθόλου ειδήσεις (έμαθα για τον θάνατο της ΑΜΥ και τις ταραχές στο Νησί από…SMS!!!).
Αυτά.
Γύρισα με όρεξη για blogging αν και μάλλον το σπορ έχει πεθάνει.
Θα τα λέμε πάντως.
