Ο Penny Hardaway στο προηγούμενο ποστ είπε:
Και οταν θα αγοραζει ενας ενα δισκο,
θα μαζευονται ολοι σπιτι του να τον ακουσουν,
οπως κανατε εσεις οι μεγαλοι παλια…
Και ετσι θα αρχισουν να αναπτυσσονται….συλλογικοτητες
Ρε συ αδερφέ χτύπησες φλέβα τώρα.
Από την ώρα που το έγραψες προσπαθώ να γράψω ένα κείμενο της προκοπής για να εκφράσω τα συναισθήματα που μου βγήκαν μόλις θυμήθηκα τις στιγμές εκείνες της συλλογικοτητας και μου έρχεται να βάλω τα κλάματα.
Τι να πρωτοθυμηθώ, και για ποιό από όλα να πρωτοσυγκινηθώ. Την χαρά του να έχεις μαζέψει λεφτά για να πάρεις ένα δίσκο; την αγωνία να τον ακούσεις; τους φίλους που μαζεύονταν για να τον ακούσουν (και από τους οποίους οι πιό πολλοί είτε δεν ζουν πιά, γιατί πήραν το Ροκ πιό προσωπικά, αν με πιάνεις, ή βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά και μπορεί να έχεις και 20 χρόνια να τους δείς), να προσπαθείς να βγάλεις στην κιθάρα τα ακόρντα του κάθε τραγουδιού, να προσπαθείς να μεταφράσεις τους στίχους, να κάνεις όνειρα ότι κάποτε θα βρείς δουλειά και θα μπορέσεις να πάρεις στερεοφωνικό και ένα ΜΚ2; να μαζεύετε όλοι μαζί λεφτά για να πάρετε Interail, μπας και δείτε καμιά από τις μπάντες αυτές live;
Μας τσάκισες πρωί πρωί.
(και το κείμενο βγήκε τελικά μάπα, αλλά δεν γμς)
