Σαν σήμερα 4 χρόνια ακριβώς πριν, στις 16:30 ο Ίνδικτος με το γνωστό του ύφος “Δεν-Μασάω-Τίποτα-Και-Στα-Πιό-Δύσκολα-Ακόμα” ανοίγει το ασανσέρ του πέμπτου ορόφου γνωστής κλινικής της Θεσσαλονίκης, πηγαίνει με αυτοπεποίθηση στο γκισέ της προϊσταμένης και δηλώνει:
“Γεία σας, πριν λίγο μας σπάσαν τα Μωρά”
“Τα Νερά εννοείτε μάλλον Κύριε”
“Νερά-Μωρά δεν ξέρω Κυρία μου, εμείς γεννάμε!!!”
Μία ώρα και αρκετά Lexotanil μετά, ο Ίνδικτος με ένα εντελώς στεγνό ύφος, δίχως καθόλου αυτοπεποίθηση περιμένει το ασανσέρ σε ένα άλλο νοσοκομείο. Δίπλα του ένας παιδίατρος και ένας τραυματιοφορέας ο οποίος κουβαλάει τα δίδυμα του Ίνδικτου τα οποία αγκαλιασμένα κοιμούνται μέσα στην θερμοκοιτίδα – βαλίτσα. Όλο αυτό συμβαίνει γιατί τα μωρά είναι αρκετά πρόωρα και πρέπει να μείνουν κάποιες μέρες (11και 14 τελικά) στην θερμοκοιτίδα.
Ξαφνικά από το πουθενά εμφανίζεται ένας εξηντάρης τύπου “μάγκας και καραμπουζουκλής”, ρίχνει μιά ματιά στα μωρά, κοιτάει τον Ίνδικτο και τον ρωτάει:
“Σιαμαία ε;”
Ο τύπος ρίσκαρε με την ζωή του. Πρίν ο Ίνδικτος τον αρχίσει στις ανάποδες, βγάζοντας έτσι και όλη του την ένταση, τον αρπάζει ο παιδίατρος από το πέτο και το βγάζει έξω από το νοσοκομείο.
Όλα αυτά μου φαίνονται πολύ μακρινά τώρα, πολύ πιό μακρινά από τα 4 χρόνια που κλείνουν σήμερα. Σαν να τα έζησε κάποιος άλλος (ο Ίνδικτος) και όχι εγώ.
(Ίσως να φταίει ότι έχουμε να κοιμηθούμε/βγούμε/φάμε/διαβάσουμε/δούμε ταινία/πάμε διακοπές από τότε, αλλά δεν το λέμε γιατί περιμένουν και άλλοι δίδυμα)
Χρόνια σας πολλά κοράκλες, σας αγαπώ τρελά.
