Τον παλιό εκείνο τον καιρό, ο εκδότης, διευθυντής, αρχισυντάκτης, συντάκτης, φωτογράφος, γραφίστας, οικονομικός διαχειριστής και κατά πάσα πιθανότητα φανατικότερος αναγνώστης του παρόντος ιστολογίου (βαρβαριστί blog) εγώ δηλαδή, άκουγε ακόμα Ελληνική μουσική.
Τον παλιό εκείνον τον καιρό το ΠΑΣΟΚ έφερνε με την Αλλαγή του, τον “Τρίτο Δρόμο για τον Σοσιαλισμό” μιά παγκόσμια πατέντα που ο Ιστορικός του μέλλοντος δεν θα μπορέσει να καταλάβει ποτέ.
Η Αριστερή (λέμε τώρα) διανόηση λοιπόν άρχισε να εξαργυρώνει την αριστερικότητα της με βασικό αρωγό το Υπουργείο Πολιτισμού και την Κρατική ΕΡΤ. ( Τα Πανεπιστήμια ήταν ακόμα ένας τόπος “εξαργύρωσης” αλλά δεν αφορά το συγκεκριμένο ιστολόγιο, το οποίο για όποιον δεν το θυμάται είναι μουσικό).
Μέσα στα πλαίσια λοιπόν της πολιτιστικής ανάτασης του Λαού και σε πλήρη αντίθεση με την αισθητική της Ηγεσίας του Κινήματος, που άκουγε από Ρίτα Σακελαρίου και κάτω, εμφανίστηκαν εκπομπές όπως το “Ζήτω το Ελληνικό Τραγούδι” που προέβαλαν το ποιοτικό (με ή χωρίς εισαγωγικά) τραγούδι, αλλά με μιά αισθητική και μια αντίληψη περί Ελληνικότητας που εμένα προσωπικά με έστειλε στο άλλο άκρο και δεν ξανάκουσα ποτέ Ελληνική Μουσική.
Ένα απόσπασμα μπορείτε να δείτε εδώ, ενδεικτικό του χιούμορ αλλά και της αισθητικής που σας έλεγα.
Νταλάρας και Σαββόπουλος στην Ύδρα
Υ.Γ. Εναλλακτικός τίτλος του ποστ:
” Α ρε τι βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο” (βαρβαριστί INTERNET)
