Ο φίλος “Αντώνης” άφησε ένα σχόλιο στο ποστ για τις συναυλίες που τελείωνε έτσι:
“Πάντως, μέσα στη γενική γκρίνια, νομίζω ότι γίνονται πολύ περισσότερες συναυλίες από τη δεκαετία του ‘80 π.χ.”
Η αλήθεια είναι ότι, ειδικά μέχρι το 1986 οι συναυλίες ξένων καλλιτεχνών στην Θεσσαλονίκη, ήταν τόσο λίγες που μπορώ να τις θυμηθώ σχεδόν όλες.
Θέλω την βοήθεια σας για ημερομηνίες και τυχόν λάθη.
Η πρώτη λοιπόν συναυλία που ήμουν/θυμάμαι και νομίζω ότι ήταν και η πρώτη που έγινε στην Θεσσαλονίκη μετά από πολλά πολλά χρόνια ήταν της Raffaella Carrà!!! (γύρω στο 1976)
Στο κατάμεστο, από γονείς και παιδιά και την τότε gay κοινότητα της Θεσσαλονίκης, Palais des Sports έπαιξε Playback καμιά ωρίτσα και από όσο θυμάμαι ήταν γενικώς ξενέρωμα.
Η πρώτη ΡΟΚ συναυλία ήταν το 1980 του Ian Gillan, πάλι στο Παλέ. Πίτα στον κόσμο, το 90% δεν ήξερε ούτε ένα τραγούδι από τους προσωπικούς του δίσκους και όλοι περίμεναν το Smoke On The Water που έπαιξε τελευταίο και έγινε κόλαση.
Δίχως να θυμάμαι ημερομηνία αλλά μάλλον λίγους μήνες μετά παίζουν (πάλι στο Παλέ) οι Eloy!!! Είχα κερδίσει πρόσκληση από ένα γράμμα που είχα στείλει στην μουσική σελίδα του Ελληνικού Βορρά, όπου έκραζα την Γιουροβίζιον και την πήρα από τα χέρια του Λευτέρη Κονγκαλίδη (0 Γ. Πετρίδης της Σαλονίκης). Το μόνο αξιόλογο της συναυλίας ένας τύπος που προσπαθούσε να πάρει το καπέλο του τραγουδιστή και το κατάφερε στο τελευταίο τραγούδι, όπου και αποκαλύφτηκε η φαλάκρα του τραγουδιστή και σκάσαμε στα γέλια. Την επόμενη μέρα το γκρούπ έβγαλε ανακοίνωση ότι αλλάζει το καπέλο με μιά κιθάρα!!!
Ακολούθησαν τα δύο live των City (που ξανάρθαν 27 χρόνια μετά με το ίδιο τραγούδι) και μιά βδομάδα μετά των Steppenwolf. Το ξύλο της αρκούδας. Στην πρώτη μας κυνηγούσαν τα φρικιά στην δεύτερη η αστυνομία.
Τέλη του ’81 έρχεται ο θεός Rory Gallagher και μιά βδομάδα μετά ο Alex Harvey. Το πρόγραμμα έλεγε: στον Gallagher με το ντού, στον Harvey με εισιτήριο. Στον πρώτο δεν τα καταφέραμε, παρόλο το ξύλο που φάγαμε/ρίξαμε, ο δεύτερος τελικά δεν ήρθε 😦
Κάπου εκεί ήταν να έρθουν οι Talking Heads (με TOM TOM CLUB)!!! στο Χαριλάου. Κόπηκαν 30 εισιτήρια!!! και αναβλήθηκε.
Τα επόμενα δύο χρόνια κατεβαίναμε για συναυλίες στην Αθήνα (Fall, New Order, Birthday Party, Bauhaus κλπ) οπότε τα μόνα που θυμάμαι καθαρά είναι οι Cabaret Voltaire στο Zoom (ένα σκυλάδικο που τώρα είναι το KouKou ). Ήμασταν γύρω στα 20 άτομα, το γκρούπ χάλια, μας έσπασαν τα νεύρα με τα Videowall που πρόβαλαν επί μία ώρα παρελάσεις από την ναζιστική Γερμανία. Ατραξιόν της βραδιάς “πατριάρχης της φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης” μας τραβούσε φωτογραφίες και εμείς τον φτύναμε (κυριολεκτικά,) γυρίσαμε στην Σαλονίκη όλοι μαζί με οτοστόπ σε καρότσα. Και γαμώ τις βραδιές.
Μιά βδομάδα μετά έπαιξαν στον ίδιο χώρο οι Frankie Goes To Hollywood!!! πάνω στο πίκ της καριέρας τους. Δεν πάτησε κανείς.
Τελευταίο live που θυμάμαι πρίν μεταναστεύσω στην Αθήνα ήταν το ’86 η Siouxie στην Έκθεση. Ήταν η αρχή των συναυλιών/αρπαχτών δίχως ήχο, δίχως εξαερισμό και δίχως θέρμανση για την Σαλονίκη.
Μέχρι το τέλος των ’80ς ακολούθησαν αρκετά live με κορυφαίο αυτό των Savage Republic στην Acropol αλλά εγώ ήδη ζούσα αλλού.
