Δεν είμαι προληπτικός, δεν πιστεύω σε μάτια, σε φρύδια, σε μαύρες, άσπρες, πουά, ριγέ γάτες, δεν διαβάζω ωροσκόπια, ταρώ, καφέδες, τίποτα. Ντιπ.
Τον τελευταίο βέβαια μήνα άρχισα να την ακούω διαφορετικά.
Πρώτα χάλασε το ψυγείο ΟΚ. Ακολούθησε με διαφορά 15 ημερών η κουζίνα. Αυτό πόνεσε γιατί πέρα από το γεγονός ότι η χοληστερίνη μας ανέβηκε στα ύψη από τους γύρους (σουβλάκια με μικρά κομματάκια κρέας στα χαμουτζήδικα), αναγκαστήκαμε να αγοράσουμε καινούργια.
Δέκα μέρες πρίν χάλασε και το πλυντήριο και λίγες ώρες μετά τα έφτυσε ΚΑΙ ο υπολογιστής.
Έκανα τα πάντα. Πήρα σκόρδα, πέταλα, έβαλα ένα τυχερό μπαμπού στον άξονα Βοράς Νότος και το ενυδρείο με το τρεχούμενο νερό (και γ@μω τα φένγκ σούι) εκεί που χτυπά η πρώτη αχτίδα του ηλίου, κάποιος μου είπε να κάνουμε και ευχέλαιο αλλά ο μόνος παπάς που μπαίνει σπίτι μου είναι αυτός της τράπουλας.
Ξυπνάω λοιπόν σήμερα παγωμένος. Guess what. Είχε πέσει η πίεση του νερού (τρίτη φορά σε δύο μήνες ) στον λέβητα του καλοριφέρ.
Αποφασίζω και εγώ να τα γράψω μπας και φύγει το κακό. Και ανακαλύπτω ότι από το πληκτολόγιο του (αρχαίου) δανεικού laptop έχουν ξεκολλήσει τα πλήκτρα “Y”, “B” και τραγική ειρωνεία το F1 (help)!!!
( τώρα γράφω στο πι σι ενός γείτονα, τα μεταφέρω με flashάκι και τα ποστάρω)
