Φτάσαμε στην Σκόπελο με μπουρίνι και φύγαμε με σεισμό. (να μας ξανάρθετε μας είπαν, αλλά δεν το εννοούσαν μάλλον)
Σε μιά βδομάδα σεισμοί, καταποντισμοί αλλά καθόλου λοιμοί. Σκάσαμε στο φαΐ συγκεκριμένα.
Ένα πρόσθετο πρόβλημα ήταν ότι φυσούσε διαολεμένα και τις δύο τελευταίες μέρες δεν έφευγαν τα δελφίνια και τα πλοία έδεναν σε άλλο λιμάνι 35χλμ μακρυά από την Χώρα, για τα οποία κάναμε πάνω από μία ώρα!!!
Τέλος πάντων, η πρόβλεψη έλεγε για 7-8 μποφόρ και αποφασίσαμε να πάρουμε δραμαμίνες.
Σοφή απόφαση και όχι μόνον επειδή οι δραμαμίνες είναι δραστικές (με δύο έχεις μιά χαρά ντάγκλα) αλλά επειδή και μόνο που είδα το κουτί γελούσα κανά δίωρο, οπότε ξεχάσαμε τον αέρα.
Νομίζω ότι το όνομα του φαρμάκου ξεπερνά κατά πολύ άλλες κορυφαίες ονομασίες όπως Στρωματέξ, Τεξανέξ (μάρκα από επαγγελματικές καφετιέρες), Atarax (Αγχολυτικό φάρμακο) κλπ.
Το όνομα του είναι…
ΕΜΕΤΟΣΤΟΠ!!!
Θεϊκό λέμε!!!
