Απώλειες, απώλειες και ξανά απώλειες από την αρχή της χρονιάς μέχρι το τελείωμα της δεν σταματήσαμε να τις μετράμε και να τις συν-κοινωνούμε διαδικτυακά. Μας έδωσε και καταλάβαμε „δυνατά και καθαρά“ το 2016 οτι απο εδώ και μπρός θα αποχαιρετάμε σε παγκόσμια σύνδεση αυτούς που μας σημαδέψαν περισσότερο ή λιγότερο τις προηγούμενες δεκαετίες.
Αλλά να πάρει απώλειες σαν του Bowie και του Prince μέσα σε μιά χρονιά δεν είναι ευκολοχώνευτες αλλά από την άλλη ούτε και του Ian Curtis και του John Lennon ήταν το 1980, ίσα ίσα το αίσθημα του άδικου χαμού ήταν πολύ πιο δυνατό και παρόλλα αυτά κατηφορίσαμε, ανηφορίσαμε και προχωρήσαμε παραπέρα έστω και αν η διαχείριση της κάθε είδους απώλειας είναι από τα πιο οδυνηρά κομμάτια στην εκάστοτε πορεία μας αλλά εδώ δεν είμαστε για την Psychologvision οπότε πάμε παρακάτω.
Η ανασκαφή λόγω περαιτέρω έλλειψης χρόνου περιορίστηκε ακόμα περισσότερο και βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε προτάσεις φίλων και παρακολούθηση των „γνωστών υπόπτων“ από προηγούμενα έτη και κάπως έτσι κατέληξα και στην φετινή λίστα, την οποία για ακόμα μία χρονιά θα φιλοξενήσει στο blog του ο φίλτατος Ίντικτος που επανέρχεται δεν ξέρω αν πιο ορεξάτος πάντως σίγουρα πιο αποφασισμένος για την συμμετοχή από μένα που ομολογώ οτι το πάλεψα μέχρι τέλους.
Δόξα και τιμή στον Μάρκο Φράγκο και τους λοιπούς συνδιοργανωτές για το κουράγιο τους και την άσβεστη όρεξη τους!
Νούμερο 20
David Bowie – „Black Star“
Όλη την χρονιά αυτός ο δίσκος παλαντζάριζε μεταξύ των δύο άκρων αυτής της λίστας με την κάθε ακρόαση να παραμένει πληγωτική, χωρίς να καταφέρνω να πεισθώ για το ποιά άκρη είναι η κατάλληλη. Κατέληξε στο τέλος της, θα μπορούσε να βρίσκεται και στην αρχή της. Σε είκοσι χρόνια, ζωή να έχουμε, θα είμαστε σοφότεροι.
