Αλκοολικοί (επώνυμοι κυρίως)

Έβλεπα την εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη σχετικά με τον αλκοολισμό και προβληματίστηκα σε πολλά επίπεδα.
Προβληματίστηκα καταρχήν με την σύνθεση των “πρωταγωνιστών’ του.
Κυρίως επώνυμοι (celebrities που λέμε στο εξαρτημένο Ντεπώ).
Συγγραφείς, ηθοποιοί και (το hype της εποχής) μάγειροι.
Άλλοι με συνεντεύξεις εκ βαθέων και άλλοι με απλά μηνύματα έλεγαν για τα βιώματα τους και τον αγώνα που έκαναν για να βγουν από το λούκι.
ΟΚ. Ο καθένας σε αυτήν την πουτάνα την ζωή κουβαλάει τον δικό του σταυρό και το να πει το βίωμα του έχει μία αξία.
Είναι όμως αυτό το προφίλ του αλκοολικού;
Και είναι αυτό το προφίλ του απεξαρτημένου;
Μήπως περνάμε λάθος μήνυμα;
Μήπως προβάλλοντας τους επώνυμους έμμεσα σπρώχνουμε τον νέο να πέσει στο λούκι;
(Αφού αυτός τα κατάφερε στην ζωή του σαν αλκοολικός και αφού κατάφερε και να αποτοξινωθεί και να επιβιώσει, μπορώ να το κάνω και εγώ)
Το λέω αυτό γιατί οι αλκοολικοί που ξέρω (και πιστέψτε με, 21 χρόνια δουλεύοντας σε μπαρ ξέρω πάρα πάρα πολλούς) δεν έχουν την δυνατότητα ούτε να “ξαναβαφτιστούν” στην Τζιά, ούτε να ακούσουν φωνές στην Ύδρα, ούτε να πληρώνουν 4 χρόνια ψυχολόγους.
Βία βία να κάνουν αυτό που έκανε το παλικάρι από το Αιγάλεω που μπήκε από μόνος του στο Δαφνί και ο οποίος παρόλο που ήταν πιό κοντά στην πραγματικότητα (αυτήν που ένας μικροαστός ή προλετάριος βιώνει) η παρουσία του στην εκπομπή ήταν ελάχιστη σε σχέση με τους διάσημους.
Και δεν μιλήσαμε καν για τον αλκοολικό που κοιμάται στο παγκάκι κάτι που αν τώρα δεν φαίνεται τόσο συνηθισμένο σε λίγα χρόνια θα είναι κάτι μαζικό. Τις περιόδους οικονομικής κρίσης πάντοτε υπάρχει θεαματική αύξηση της χρήσης αλκοόλ.
Μήπως όμως αυτό ήταν το νόημα των Πρωταγωνιστών;
Μήπως στο βάθος της εκπομπής και εν όψη της αύξησης των φτωχών/αλκοολικών ψιλοαχνά (για την ώρα) ανάβει η λέξη απαγόρευση;
Το λέω δλδ επειδή τώρα, που πήραμε μπρος με τις απαγορεύσεις εν ονόματι της δημόσιας υγείας (αρχίδια δλδ, τα κέρδη των ασφαλιστικών εταιριών προσπαθούν να διαφυλάξουν) τα πάρουμε όλα σβάρνα.
Και για να έχουμε το καλό ρώτημα, γιατί αυτή η γενίκευση;
Από που κι ως που δλδ, επειδή κάποιοι άνθρωποι (και σαν και εμένα) είναι επιρρεπείς στους εθισμούς αλλά και υπερβολικοί σε ότι κάνουν να την πληρώσει και κάποιος σαν τον θείο μου ας πούμε που έπινε ένα τσίπουρο την μέρα και πέθανε αρκετά μετά τα 100 του χρόνια;
Και γιατί ας πούμε δεν λέμε ότι για κάθε γυναίκα που πίνει μόνη στο σπίτι υπάρχουν άλλες πόσες (;) που κατεβάζουν τα prosac και τα lexotanil και τα tavor σαν καραμέλες; Έχετε μιλήσει ποτέ με αγροτικό ιατρό; έχετε περιμένει ποτέ σε ουρά σε ιατρικό κέντρο στην επαρχία; έχετε δει τις ουρές με τις γυναίκες που περιμένουν με λίστα από αντικαταθλιπτικά; (αυτές θα τις σώσει η απαγόρευση; )
και γιατί δεν κοιτάμε πόσοι κολλημένοι με το ποτό, γλύτωσαν εξ αιτίας αυτού την πρέζα;
Πρόβλημα υπάρχει.
Στην Ελλάδα δεν νομίζω ότι είναι τόσο μεγάλο, ίσως να είναι, η αναπαραγωγή κάποιων μελετών, έτσι στα πεταχτά, όπως έκανε η εκπομπή δεν με πείθει για το αντίθετο.
Η προβολή όμως διάσημων σαν παράδειγμα προς μίμηση για τους αλκοολικούς και αποφυγής για τους άλλους νομίζω θα γυρίσει μπούμερανγκ.