Τον παλιό εκείνον τον καιρό τα πράγματα ήταν δύσκολα.
Τα σχολεία ας πούμε, ήταν χωρισμένα σε αρρένων και θηλέων (όχι αγάπη μου δεν υπήρχαν gay σχολεία, το political correct δεν είχε ανακαλυφτεί ακόμα).
Αν ήθελες να πιάσεις κανα βυζί να μιλήσεις με καμιά κοπέλα, έπρεπε να περιμένεις το καλοκαίρι.
Και πάλι όμως τα πράγματα ήταν δύσκολα.
Έπρεπε να βρεις ένα spot σε μια παραλία δίπλα σε κάποιο camping της Χαλκιδικής από αυτά που δεχόταν γκρουπ μαθητριών από την Γερμανία. Το spot για να ήταν καλό θα έπρεπε να έχει πρόσβαση σε καύσιμη ύλη, να έχει καμιά σπηλιά ή κάτι απομονωμένο τέλος πάντων, για να μπορείτε να…μιλήσετε με την ησυχία σας, να μην είναι σε σημείο που περνούν οι εντόπιοι ιθαγενείς (γιατί οι ιθαγενείς είχαν μηχανές ξερές (enduro που λέμε, με γιουσομούρια) και τα κορίτσια που μιλούσαν πιο εύκολα από τα άλλα κορίτσια, προτιμούσαν δυστυχώς να μιλήσουν με κάποιον που έχει μια μηχανή παρά με κάποιον που έχει μια φωτιά).
Έπρεπε επίσης να προμηθευτείς Δεμέστιχες (ναι αγάπη μου, η Μαλαματίνα σε σχέση με την Δεμέστιχα είναι Dom Pérignon) και να βρεις και έναν φίλο που να ξέρει κιθάρα (τον οποίο κατά βάθος μισούσες γιατί λόγω κιθάρας θα έτρωγε την πιο ωραία γκόμενα θα μιλούσε με το πιο καλό κορίτσι)
Το κόλπο ήταν απλό.
Νύχτωνε. Άναβες την φωτιά. Έπινες λίγο από την Δεμέστιχα (εκεί είχα ένα θέμα, ένεκα που την έπινα όλη) και περίμενες τις Γερμανίδες να το σκάσουν από τους οδηγούς/αρχηγούς και να πάνε να κάνουν νυχτερινό μπάνιο.
Μόλις αυτές εμφανίζονταν άρχιζε ο κιθαρίστας να παίζει.
Το ρεπερτόριο;
Κάτι του στυλ Country Roads Take me Home (to the place i belong), κάνα Hotel California δίχως το σολάκι στο τέλος, (γιατί είπαμε, έχεις φίλο κιθαρίστα, δεν έχεις τον Hendrix) και όσο νύχτωνε έπεφταν και τα ψαγμένα, κάνα Neil Young (το Helpless OK; για να δίνει και το στίγμα της απόγνωσης) και τελείωνε με Simon & Carfugel . Εκεί, πάνω στο Sound of Silence, ο κιθαρίστας κατά 99% έχει φύγει να μιλήσει την καλή κοπέλα που λέγαμε. Εκεί παίρνεις και συ την κιθάρα και παίζεις στη μια χορδή (στη Mi) το Smoke on the Water που μάθαινες όλο τον Χειμώνα. Αν ήσουν τυχερός, μιλούσες την μεταλλού της παρέας.
Ε λοιπόν, αν γυρίσουμε στα τέλη του ’70 (γενικώς και όχι μόνον μισθολογικώς) και Fleet Foxes θα παίζαμε.
(Ακούς ανιψιέ; Fleet Foxes λέμε, όχι Gogoroth και αηδίες.)
