But Why 20?

Τον Hugh Laurie τον γουστάρω πολλά χρόνια, από το καταπληκτικό Black Adder ακόμα.
Ο τύπος είναι από αυτούς που τα καταφέρνουν καλά με ότι ασχολούνται (i hate these guys).
Πρωταθλητής κωπηλασίας στην Βρετανία, φοβερές σπουδές στα κορυφαία Αγγλικά πανεπιστήμια, καλός ηθοποιός, καλός συγγραφέας και καλός πιανίστας!
Παίζει κατά καιρούς πλήκτρα σε διάφορα σχήματα και φέτος αποφάσισε να βγάλει προσωπικό δίσκο για την κυκλοφορία του οποίου χάρηκα πολύ αν και αμφιβάλω αν θα τον ξανακούσω ένεκα που έχει μέσα όλες τις μουσικές που ΔΕΝ ακούω, έχει όμως ατμόσφαιρα. Τον ακούς και αυτόματα βρίσκεσαι σε ένα μπαρ γεμάτο ποτά και πίτα στον καπνό. Αμφιβάλω βέβαια αν ο Laurie πίνει ή καπνίζει, καταφέρνει όμως να δημιουργήσει αυτήν την ατμόσφαιρα παίζοντας την μουσική που του αρέσει να ακούει. Το πιο καινούργιο πράγμα βέβαια από αυτά που ακούει πρέπει να βγήκε όταν ο Laurie γεννήθηκε, το 1959 δλδ. Rhythm & Blues, Jazz, Folk, Big Bands…τέτοια. Ακούς τον δίσκο και είναι σαν να βλέπεις την δισκοθήκη του.
Έβαλα τον δίσκο στην εικοσάδα γιατί θέλω να τον ακούσουν οι φίλοι μου (ειδικά αυτοί που γουστάρουν την, ας την πούμε, Tom Waits φάση) και είμαι σίγουρος ότι οι 44 άνθρωποι που εξακολουθούν να διαβάζουν το indiblog θα τον εκτιμήσουν)