Μας ζάλισαν τον έρωτα εχθές στα δελτία ειδήσεων, σε όλα σχεδόν τα κανάλια, για τους διθυράμβους των κριτικών για τον νέο δίσκο της Carla Bruni, πρώτης κυρίας πλέον της Γαλλίας.
Είπαμε ρε παλικάρια Ελλάς Γαλλία Συμμαχία, είπαμε (ο Νομάρχης της Καρδιάς μας είπε δλδ) να ονομάσουμε και Sarkozy μιά πλατεία της Θεσσαλονίκης, αλλά όχι και να βγάλουμε αριστούργημα τον δίσκο της.
Από το πολύ το πες πες, αναγκάστηκα και το δανείστηκα και όχι μόνον αυτό, αλλά τον άκουσα κιόλας και μάλιστα ολόκληρο!!!
Ο δίσκος δεν είναι ούτε καλός ούτε καν κακός είναι με μία λέξη ΒΑΡΕΤΟΣ.
Κυρίως μιά κιθάρα, που και που λίγο βιολί, άντε και καμιά φυσαρμόνικα για να το κάνουμε λίγο πιό φολκ.
Κάτι μεταξύ Αρλέτας (στα πεσμένα της) και Τζό Ντασσέν.
Οι σφυγμοί μου έπεσαν στους 30, η πίεση στο 6 (η μεγάλη, την μικρή την ψάχνουμε ακόμα) Για να συνέλθω κατάπια ενάμισι κουβά αμφεταμίνες, βάρεσα δυό ενέσεις καφεΐνης και μόλις τώρα αποσύνδεσα την παροχή οξυγόνου.
Επειδή τα Γαλλικά μου είναι πτωχά (έως πτωχότατα) δεν μπορώ να κρίνω τους στίχους, αλλά από τίτλους όπως “Η Μεγάλη Μας Αγάπη”, “Ανήκεις σε Μένα”, “Είμαι Ένα Παιδί” μπορούμε να έχουμε μιά ιδέα.
Τελευταία μου ελπίδα ήταν το εξώφυλλο. (Ότι και να πούμε η κοπέλα είναι ΘΕΑ)
Τζίφος, πιό ανέμπνευστος και από την μουσική.
Ιδού:
Φαντάζομαι ο δίσκος θα βρεί το κοινό του και τον χώρο του.
Σε ένα δείπνο ας πούμε, σε ένα Γαλλικό εστιατόριο να παίζει στο βάθος χαμηλά, πολυυυύ χαμηλά, ίσα που να καλύπτει τον ήχο από το τσιγάρισμα του σκόρδου.
Εγώ βέβαια για να τον ξανακούσω θα πρέπει στο προαναφερθέν δείπνο να με καλέσει η ίδια η Κάρλα Μπρόυνι. (και να το πληρώσει κιόλας).
Αν παρόλα αυτά σας αρέσει αυτή η μουσική ή είστε απλά περίεργοι ή τσιγαρίζετε αυτήν την στιγμή σκόρδο και θέλετε μιά μουσική υπόκρουση, μπορείτε να ακούσετε κάποια δείγματα (τα καλύτερα είναι η αλήθεια) εδώ
