Το 1980 οι Sounds έβγαλαν το Jeopardy και ανάμεσα στο 1979 – ’82 οι Cure έβγαλαν πέντε (!) δίσκους με τελευταίο το Pornography.
Όλους αυτούς τους δίσκους τους αγόρασα στην ώρα τους, τους αγάπησα, τους έλιωσα στο πικάπ μου αλλά όλα αυτά μέχρι το 1987 που για μένα τελείωσε όλο αυτό που ονομάζουμε New Wave (και πολύ τράβηξε λέμε).
Είκοσι χρόνια μετά, μια Ελληνική μπάντα, οι Closer, παντρεύοντας (στα αυτιά μου τουλάχιστον) ειδικά αυτούς τους δύο παραπάνω δίσκους, και βάζοντας και μια τζούρα από U2 (ένα γκρουπ που αντιπαθώ ιδιαίτερα) βγάζουν έναν πολύ αξιοπρεπή New Wave δίσκο.Αν βρισκόμασταν στα 1982 κατά πάσα πιθανότητα θα είχα ξετρελαθεί με τον δίσκο. Δυστυχώς όμως, ούτε 16 χρονών είμαι πια, πράμα που σημαίνει ότι δεν παθιάζομε πλέον με τον ίδιο τρόπο, και κυρίως το New Wave όχι απλώς έχει πεθάνει, αλλά ακόμα και η προ τετραετίας αναβίωση του πνέει τα λοίσθια.
Είναι τρεις κυρίως οι λόγοι που θα κάτσω σπίτι μου να ακούσω μουσική.
α) για να βρω τραγούδια να παίξω το βράδυ στην δουλειά μου
β) για να βρω κάποιο καινούργιο, φρέσκο, ανατρεπτικό πράγμα που θα ξυπνήσει τον Indiana Jones μέσα μου, να πάω να ανακαλύψω αυτόν τον νέο μουσικό θησαυρό (μια φορά τα 6 – 7 χρόνια λέμε) και
γ) για να ηρεμήσω ακούγοντας παλιά αγαπημένα πράγματα που σημάδεψαν την ζωή μου.
Προφανώς ο δίσκος των Closer δεν πληρεί κανέναν από αυτούς τους όρους, εκτός ίσως από το Honey που μάλλον θα βρει μια θέση στο set μου.
Συμπέρασμα; ένας συμπαθητικός δίσκος, με αξιοπρεπή παραγωγή (επιτέλους η φωνή δεν σκεπάζει τα πάντα), αλλά κάθε πράμα στον καιρό του…
