Η πολυκατοικία που ζω έχει στην πίσω μεριά (στην οποία βλέπει το σπίτι μου) πάρκινγκ.
Στην πραγματικότητα, δεν είναι ακριβώς πάρκινγκ, απλά λόγω του οικοδομικού κανονισμού κάθε οικοδομή άφηνε κάποιο χώρο στο πίσω μέρος έτσι ώστε ανά πεντάδες/εξάδες πολυκατοικιών να δημιουργείται μια εσωτερική αυλή εκτάσεως περίπου ενός στρέμματος.
Αρχικά λοιπόν η αυλή αυτή, χωρισμένη με χαμηλές τούβλινες περιφράξεις, είχε χώμα κάτω και αρκετά δέντρα(τόσα ώστε τα πιτσιρίκια το έλεγαν δάσος). Κάποιοι έχτισαν και ψησταριά, κάποιοι έβαλαν και παγκάκια, να μην τα πολυλογώ δεν ήταν ακριβώς όαση, ανέβαζε όμως το επίπεδο της καθημερινότητας μας αρκετά.
Στην πορεία βέβαια το όλον πράγμα μεταμορφώθηκε σε χωματερή ένεκα που ο Έλλην ο σωστός, ο μάγκας, ο καραμπουζουκλής, ο οι-ξένοι-φταίνε- για-όλα, ο είμαστε-οι-καλύτεροι-ανθρώποι (sic), επειδή είναι πατριώτης και τον νοιάζει ο τόπος του, έριχνε από τα μπαλκόνια ότι του περίσσευε. Από αποτσίγαρα και άδεια γκαζάκια μέχρι θερμοσίφωνες και ντουλάπες.
Επειδή λοιπόν το πράγμα είχε γίνει επικίνδυνο και τα ποντίκια κάναν πάρτι, όλες οι οικοδομές έριξαν τσιμέντο, κρατώντας όμως τα δέντρα.
Στη συνέχεια άρχισαν να μπαίνουν και τα αμάξια μέσα πράγμα βολικό (και για μένα δεν λέω).
Στην αρχή ήταν γύρω στα 15 αμάξια. Από το 2004 έως το 2006 έγιναν 40!!! (οπότε τα δέντρα που ήταν στη μέση κόπηκαν γιατί εμπόδιζαν τις μανούβρες).
Δύο τρία άτομα από κάθε οικοδομή φυτέψαμε μερικά δεντράκια ακόμα δίπλα στις περιφράξεις και μπορώ να πω ότι κρατήσαμε το πάρκινγκ έτσι ώστε και σκιά να έχει και να μην βλέπεις την μπουγάδα του απέναντι αλλά μόνο πράσινο.
Αυτά μέχρι σήμερα το πρωί.
Ξύπνησα και τα δύο από τα μεγαλύτερα δέντρα, ύψους πάνω από έξι μέτρα, έλειπαν!
Γιατί;
Επειδή στα δέντρα πήγαιναν πουλιά και έκαναν κουτσουλιές στα αμάξια αποφάσισε λοιπόν ο μάγκας να τα κόψει (το ότι τώρα τα πουλιά θα κάθονται στο μπαλκόνι του και θα του χέζουν τα ρούχα δεν είχε μυαλό να το σκεφτεί).
Ζούμε την δικτατορία του αυτοκινήτου (και της ηλιθιότητας επίσης 😦 )
.
