…είναι ότι όχι απλά βλέπω τις κοινωνικές ομάδες να στρέφονται η μία απέναντι στην άλλη, αλλά φίλους, φίλους δεκαετιών, να έρχονται σε ρήξη επειδή ο ένας έχει χάσει την δουλειά του και θεωρεί ότι ο άλλος δεν πρέπει να μιλάει επειδή έχει δουλειά, άσχετα αν του έκοψαν τον μισό μισθό, επειδή ο ένας είναι δημόσιος υπάλληλος και ο άλλος πληρώνει ΤΕΒΕ, επειδή ο ένας παίρνει ένα επίδομα της πείνας και ο άλλος όχι, επειδή ο ένας έχασε ή χάνει το σπίτι του και ο άλλος όχι (ακόμα).
Αποκτηνωνόμαστε. Ο καθένας κοιτάει κοντόφθαλμα και μόνον τον εαυτό του. Η αποσύνθεση της κοινωνίας βαθαίνει και όχι μόνον αυτό αλλά η οργή, η αγανάκτηση, το μίσος και η απόγνωση, έτσι πως πάμε, θα βγει απέναντι στον διπλανό μας (και αυτό για το τίποτα) αντί για αυτούς ή το σύστημα που μας έφερε σε αυτήν τη θέση.
Αυτή είναι η μεγάλη (και αλήτικη) νίκη της εξουσίας, των δημαγωγών και των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας Μαζικού Ελέγχου.
.
Μόνο με αλληλεγγύη θα επιβιώσουμε.
