Προσπαθώ εδώ και δύο μέρες να γράψω ένα (ακόμα) κείμενο για το Ντεπώ.
Όλα ξεκίνησαν όταν η μια μου κόρη με ρώτησε:
Γιατί μπαμπά λέμε ότι είμαστε από το Ντεπώ, Τι είναι αυτό;.
Αποφάσισα να της κάνω μια ξενάγηση λοιπόν στην γειτονιά που έζησαν ο προπαππούδες της, γεννήθηκαν και έζησαν όλη τους την ζωή οι παππούδες της και οι γονείς της και γεννήθηκε και αυτή με την αδερφή της.
Το κείμενο μου έβγαινε “σεντόνι” και ολίγον μελό.
Το έσβησα, όχι επειδή ήταν κακό (που μάλλον ήταν), αλλά επειδή γράφοντας το κατάλαβα ότι επί δύο ώρες δεν έκανα τίποτε άλλο από το να περιγράφω στο παιδί τι υπήρχε στο Ντεπώ και πως ήταν όταν ήμουν εγώ στην ηλικία της παρά αυτά που έβλεπε η ίδια με τα μάτια της.
Επί δύο ώρες της έδειχνα πράγματα που απλά δεν υπήρχαν!
(Pathetic 😦 )
Την θάλασσα που δεν είναι πια εκεί, το Αλλατίνι που είναι ερείπιο, το ρέμα που είναι πια υπόγειο, τον Ποσειδώνα που δεν υπάρχει, την Ανθέων που δεν έχει πια άνθη, τις Τζιτζιφιές και την Νεράιδα του Γιαλού που είναι πάρκο (ναι πάρκο, εκεί που οι…πρόγονοι της έκαναν μπάνιο!!!), το Πλοίο της Αγάπης που…δεν υπάρχει…(σκατά πάλι στο μελό το γυρνάω)
Την σύγχυση επέτεινε το ότι φάγαμε όπως πάντα στον Κρόνο (στην Νικολαΐδου [εντάξει, εντάξει στην Βαφοπούλου πλέον] η οποία Νικολαΐδου είναι ο μόνος δρόμος του Ντεπώ που θυμίζει…Ντεπώ) και στον οποίο Κρόνο τρώω σουτζουκάκια από τότε που γεννήθηκα. (ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΕΙΔΗΣΗ ο Κρόνος μετά από ακριβώς 50 χρόνια ανακαινίζεται!!! Πήρε το διπλανό μαγαζί (τον πάλαι ποτέ Σκρούτζ) και μεγαλώνει).
Σκατά ούτε αυτό το ποστ ΜΕ αρέσει.
Έχω από προχθές στο μυαλό μου ένα κομμάτι που δεν ΜΕ αρέσει από έναν καλλιτέχνη που δεν αντέχω.
Οι στίχοι του όμως κάτι ΜΕ λένε.
Depot, depot, what am I doing here?
.
