Κατάφερα και είδα χθές τα Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας με μόλις τρία χρόνια καθυστέρηση.
(καλά καταλάβατε πριν δεκαπέντε μέρες αγόρασα Ελεύθερο Τύπο)
Φαντάζομαι ότι είμαι ο τελευταίος που την είδε οπότε δεν έχω να πώ τίποτε ιδιαίτερο για την ταινία.
Ωραίες ερμηνείες, φοβερή φωτογραφία, καταπληκτικές τοποθεσίες.
Την βαρέθηκα απίστευτα!!!
Προσπάθησα να καταλάβω το γιατί και μάλλον φταίει ότι δεν αντέχω τα Road Movies και μάλιστα τα road movies εποχής.
Τελευταία φορά που μπήκα σε αίθουσα κινηματογράφου ήταν το 1990 που είδα μιά παρεμφερή ταινία, το Τσάι στην Σαχάρα όπου, αφού κατάφερα να επιβιώσω από τα 138 λεπτά με πλάνα από ατελείωτη άμμο έκανα τάμα να μην ξαναπάω σινεμά.
Δεν συγκρίνω τις δύο ταινίες, οι ρυθμοί στα “Ημερολόγια” είναι σχετικά γρήγοροι, το κάστινγκ καταπληκτικό (ειδικά ως προς τους ιθαγενείς) και το θέμα και αληθινό και ενδιαφέρον. Βαριέμαι όμως ειλικρινά να βλέπω φωτογραφίες (έστω και άψογες) από εξωτικά μέρη στα οποία έτσι και αλλιώς δεν πρόκειται ποτέ να πάω.
Και βαριέμαι και κλισέ τύπου “Ταξιδεύουμε γιά να Ταξιδεύουμε” (στο κάτω κάτω της γραφής, ο ένας παράτησε το ταξίδι μόλις διορίστηκε) .
Στο τέλος, η ταινία μου άφησε το ίδιο feeling που μου αφήνουν τα ντοκιμαντέρ του National Geographic, ότι πέρασα δηλαδή δύο γεμάτες εικόνες, αλλά αδιάφορες ώρες.
