…χθές έκανα ρεβεγιόν δίχως να δουλεύω, με γονείς παιδιά και φίλους, μετά από 18 ολόκληρα χρόνια!!!
Πως ΜΕ φάνηκε; ΜΕ άρεσε!
Την βραδιά χαρακτήρισε η έλλειψις μέτρου. Φαΐ μέχρι σκασμού, πιοτί μέχρι σούρας και εξαιρετική μουσική (από βινύλιο φυσικά) και με μεγάλη μου χαρά έχω να πώ ότι δεν έβαλα ούτε ένα ποτό και ούτε ένα τραγούδι.
Το MENU περιελάμβανε για πρώτο πιάτο πολύ και νόστιμο φαΐ (ένα μικρό πάρτυ χοληστερίνης), για δεύτερο πιάτο ακόμα περισσότερο φαΐ (το ίδιο νόστιμο, ένα μεγαλύτερο πάρτυ χοληστερίνης) και έκλεισε με ποικιλία γλυκών, στα οποία γλυκά ήταν φανερή η έλλειψη της έννοιας και της λέξεως light σε οποιοδήποτε συστατικό τους.
Το φαγητό συνόδευσε με μεγάλη επιτυχία κρασί Σαλονικιού παραγωγού εσοδείας 2005 (κατα πάσα πιθανότητα όλη η “εσοδεία” του 2005).
Ακούστηκαν: Κάποιο είδος Jazz που με επιτυχία συνόδευσε το καλοψημένο κατσικάκι, ένας δίσκος Eric Barton & The Animals, Μία συλλογή από τα πρώτα σιγκλάκια των Fall (ένας Mark E. Smith είναι πάντα απαραίτητος στο γιορτινό τραπέζι), οι οποίοι Fall με μεγάλη μαεστρία έστειλαν σπίτια τους ή στα δωμάτια τους όσους ήταν πάνω από 43 και κάτω από 35 ετών.
Η Βραδιά έκλεισε με Nick Drake ο οποίος απογείωσε το κέφι.
Ακολουθεί το τραγούδι που ΔΕΝ ακούσαμε. (έξυπνη κίνηση γιατί μετά από αυτό το τραγούδι το Xmas Νightmare του Tim Burton, θα έμοιαζε κωμωδία)
.
Και του χρόνου.
(Από σήμερα ξεκινά η τρέλα)
