“Ένας φίλος ήρθε απόψε απ’τα παλιά, φορτωμένος με χιλιάδες αναμνήσεις” και τι μου θύμισε…
Στο μαγαζί που δούλευα πριν δεκαπέντε περίπου χρόνια, ήρθαν από το Κλικ να κάνουν ένα θέμα για τα μπαρ της Θεσσαλονίκης, επειδή όμως το στυλ και ο κόσμος του μαγαζιού ουδεμία σχέση είχε με αυτό που τότε θεωρούσε το Κλικ τρέντυ , όλα πήγαν στραβά, κανείς δεν γούσταρε να φωτογραφηθεί, οι συνεντεύξεις βγαίναν με το τσιγκέλι κλπ. Κάποια στιγμή ρώτησαν και εμένα τι μουσική παίζω. Εγώ απλά τους απάντησα ότι παίζω ότι αρχίζει από D, αυτοί το εξέλαβαν σαν ειρωνεία και το όλο project έληξε σχετικά άδοξα.
Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι εγώ απλά τους είπα την αλήθεια. Ο χώρος του DJ ήταν εξαιρετικά μικρός και έπρεπε να χωρέσουμε εγώ, τα μηχανήματα και οι 2000 περίπου δίσκοι που υπήρχαν στο μαγαζί. Κάποιος ‘γάτος’ διακοσμητής σχεδίασε λοιπόν ένα τεράστιο, ύψους δύο μέτρων, έπιπλο για να μας χωρέσει όλους. Κάναμε και εμείς το λάθος και βάλαμε, για πρώτη και τελευταία φορά, τους δίσκους αλφαβητικά.
Το αποτέλεσμα: για να διαλέξεις δίσκο από Α έπρεπε να σου φύγουν οι ώμοι ενώ για το Χ ή το Ζ ας πούμε έπρεπε να πέσεις κυριολεκτικά στα τέσσερα. Από το μόνο γράμμα που μπορούσες να διαλέξεις άνετα δίσκο ήταν το D.
Το τι Damned, Dead Kennedy‘s, Dream Syndicate και Deep Freeze Mice ακούσαμε εκείνη την χρονιά δεν σας λέω τίποτα
