Μαζέψαμε τα κομμάτια μας και φτάσαμε στον υπολογιστή.
Ο χθεσινός πυρετός υποχώρησε με την σωστή αγωγή.
60ml x 5 Ιρλανδέζικο νερό που καίει,
500ml x 5 Αυστραλέζικου ζύθου και
20ml x X ( ο άγνωστος Χ ) Μεξικάνικου ζωμού κάκτου, συνοδευμένα από φέτα τινός εσπεριδοειδούς.
Οι παρενέργειες της αγωγής είναι βέβαια ένας πονοκέφαλος που με αναγκάζει να γράφω περίπου μια λέξη το λεπτό.Οι παρενέργειες δε της συναυλίας είναι ένα μόνιμο σφύριγμα στο αριστερό μου αυτί.
Χαλάλι όμως.
Οι Dread Astair είναι μια μπάντα που πραγματικά αξίζει να δεις. Τύμπανα και Μπάσο σε μια γραμμή που ευθέως παραπέμπει στους Fall, την ώρα που στην κιθάρα ο frontman Bruce ακροβατεί ανάμεσα σε Sonic Youth και Wipers.Όλα αυτά σε μία ανεπιτήδευτη performance που ο καθένας από τους τρεις φαίνεται ότι χαίρεται και ζει αυτό που κάνει.
Ο χώρος αν και μάλλον δεν ενδείκνυται για συναυλίες ήταν ζεστός, με φιλικό σέρβις, πράμα σπάνιο για συναυλίες, και επιτέλους χωρίς κάπνα.
Συμπέρασμα; Μια καλή βραδιά..
