Πως τα φέρνει η ζωή.
Των Τριών Ιεραρχών εχθές, προστατών των Γραμμάτων και το Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα το γιόρτασε με… εκκλησιασμό γιατί προφανώς το Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα, όπως και κάθε άλλο Σύστημα στην Ελλάδα, παίζει σύστημα…σταυρό. Κάνουμε τον σταυρό μας δηλαδή και περιμένουμε.
Το ίδιο βράδυ είδαμε από τον Εξάντα του Γιώργου Αυγερόπουλου το El Sistema. Ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για το Σύστημα που ακολουθεί η φτωχή Βενεζουέλα πάνω στην εκμάθηση μουσικής, Σύστημα που ξεκίνησε το 1975 από το όραμα του μουσικού και οικονομολόγου (κρατήστε το αυτό) José Antonio Abreu που είχε σκοπό όχι την παραγωγή μουσικών απλά, αλλά να ανοίξει τα μάτια και τις ψυχές των φτωχών ανθρώπων των παραγκουπόλεων του Καράκας και να τους δώσει μία διέξοδο στην μίζερη και εν πολλοίς, προδιαγεγραμμένη ζωή τους.
Ξεκίνησε από έντεκα μαθητές στην πρώτη πρόβα και σήμερα έχει (κρατηθείτε) 370.000 μαθητές σε 270 “πυρήνες” σε όλη τη χώρα (και μάλιστα με αντίστοιχα εργαστήρια κατασκευής και επιδιόρθωσης οργάνων, δημιουργώντας ταυτόχρονα πάνω από 5,000 νέες θέσεις εργασίας, πολλές από τις οποίες καλύφτηκαν από πρώην κρατούμενους φυλακών, συμμορίτες κλπ ). Όλο αυτό με την βοήθεια, από ένα σημείο και μετά, του κράτους ανεξαρτήτως κυβέρνησης. (αν δεν το είδατε, δείτε το οπωσδήποτε ΕΔΩ)
Πως τα φέρνει η ζωή. (ξανά)
Το πρωί που οι υπόλοιποι μαθητές εκκλησιάζονταν, οι μαθητές των μουσικών σχολείων της Βορείου Ελλάδας αγωνίζονταν ενάντια στο Ελληνικό Σύστημα.
.
.
Εκατοντάδες μαθητές, μαζί με τους γονείς και τους καθηγητές τους, έκαναν πορεία στους δρόμους της Θεσσαλονίκης με τελικό προορισμό τος Υπουργείο δίχως αρμοδιότητες Μακεδονίας Θράκης ή όπως το λένε τέλος πάντων.
.
.
Τι ζητούσαν;
Τα αυτονόητα (τα οποία βέβαια τα είχαν αλλά σταδιακά τα χάνουν).
.
.
Καθηγητές, όργανα, μεταφορά, σίτιση.
.
Τι ελπίδες έχουν τα παιδιά;
Δύσκολο να το πεις, ειδικά σε μία χώρα που ο καθένας παίζει το βιολί του και αυτοί που αποφασίζουν είναι οι…μπαγλαμάδες.
