Υπότιτλος: Τους Πολύ τους Radiohead τους Βαριέται κι ο Παπάς.
Πέρασαν 40 βαρετά λεπτά μέχρι να κουβαληθούν οι 5.217 πεταλιέρες των B-sides και να ανέβουν πάνω οι 18.714 πεταλιέρες των Electric Litany.
Κάποια στιγμή η σκηνή γέμισε από όργανα (για μένα κακό αυτό), γέμισε από πόζα (αυτό όχι απαραίτητα κακό), γέμισε από ατμόσφαιρα (όχι απαραίτητα καλό) και γέμισε από ταλέντο (σίγουρα καλό, αλλά κρύβει παγίδες).
Να πω εδώ ότι λόγω punk καταβολής και εγώ και η παρέα μου είμαστε της άποψης ότι σε μία ροκ μπάντα δεν πρέπει να υπάρχει όργανο που να ακουμπάει σε τραπεζάκι, το οποίον σημαίνει ότι οτιδήποτε πέραν των ντραμς-κιθάρα-μπάσο είναι περιττό, το οποίον σημαίνει ότι με τά τόσα πλήκτρα και τόσα ηλεκτρονικά μπιχλιμπίδια ΜΕ ήρθε ένας ντουβρουτζάς.
Και ξεκινάει ο Α. Μιάρης να παίζει πιάνο και να τραγουδά και ΜΕ έχει πέσει το σαγόνι στο πάτωμα και όχι μόνον το δικό μου. Δεν ακουγόταν ψίθυρος (οι λίγοι που μιλούσαν στο μπαρ απλά κατέστρεφαν την ατμόσφαιρα).
Και τελειώνει το πρώτο κομμάτι και πιάνει την κιθάρα και ξεκινάει ένα κομμάτι (το οποίο για να πω την αλήθεια μου στην αρχή νόμιζα ότι ήταν αυτό της ταινίας Γλυκιά Συμμορία) και αρχίζει όλη η μπάντα να ξεδιπλώνει το εξαιρετικό ταλέντο της, να δείχνει το δέσιμο της και να με κάνει να έχω καταπιεί την γλώσσα μου για ότι κακία έχω πει πριν να ξεκινήσουν.
Ακολουθούν δύο ακόμα εξαιρετικά κομμάτια και μέχρι το τέλος του τέταρτου τραγουδιού έχω πεισθεί ότι αφενός βρίσκομαι μπροστά σε μία αποκάλυψη και αφετέρου ότι κάτι σημαντικό συμβαίνει και εμείς είμαστε μέσα σε αυτό.
Μέχρι το τέταρτο τραγούδι όμως.
Γιατί το πέμπτο θύμιζε ή ήταν μια παραλλαγή του δεύτερου.
Και το έκτο θύμιζε το τρίτο αλλά και το πέμπτο ταυτόχρονα .
Και το έβδομο θύμιζε το δεύτερο και το τρίτο μαζί.
Και όλα μαζί θύμιζαν Radiohead.
Και όσο περνούσε η ώρα η φωνή του Μιάρη έμοιαζε όλο και πιο πολύ με του Thom Yorke και τα τραγούδια έμοιαζαν όλο και περισσότερο μεταξύ τους (εκτός από ένα μικρό και γρήγορο που έμοιαζε με Feelies) και στο τέλος της βραδιάς πίστευα ότι άκουσα δύο δικά τους τραγούδια πολλές φορές, το Idioteque άλλες τόσες και το Exit επίσης.
Μιλάμε βέβαια για μπάντα άλλων διαστάσεων από αυτά που έχουμε συνηθίσει.
Όχι μόνον επειδή είναι επαγγελματίες και ταλαντούχοι. Έχουν αυτό το κάτι άλλο, που δεν μπορείς να περιγράψεις με λόγια, αλλά που είναι αυτό που ξεχωρίζει μιά μεγάλη μπάντα από μία της σειράς.
Το ζήτημα βέβαια είναι ότι ναι μεν είναι καλό να στήνει μια μπάντα την μουσική/στυλ/συμπεριφορά της σε μία ιδέα, όταν αυτή η ιδέα είναι όμως ήδη δουλεμένη (και σε έναν βαθμό εξαντλημένη) από άλλους, χρειάζονται και άλλες ιδέες για να κρατηθεί το ενδιαφέρον του κοινού.
Σίγουρα πάντως μιλάμε για το πιο ενδιαφέρον (αλλά και το πιο controversial που λέμε και στο Ντεπώ) κομμάτι της βραδιάς.
