και ξεκινάμε όλη η φαμίλια να περπατήσουμε στο φαράγγι που δημιουργεί ο ποταμός Ενιπέας στους πρόποδες του Ολύμπου.
Ο ποταμός Ενιπέας για όσους δεν γνωρίζουν διασχίζει το Λιτόχωρο και στα νερά του, σύμφωνα με την μυθολογία λουζόταν η Λητώ, γνωστό πιπίνι της αρχαιότητας, στο δε φαράγγι του οι Μαινάδες κατασπάραξαν τον Ορφέα ο οποίος με την λύρα του (όχι Αγγλίας την άλλη) μάγεψε ακόμα και τον Άδη (αυτό θεωρείται η αρχή του Melodic Death. Not?).
Έχοντας δώσει λοιπόν στις κόρες τις πληροφορίες αυτές ξεκινάμε για το ποτάμι, αλλά φευ! Το ποτάμι λείπει!
.
μόνον στεγνές πέτρες!
Ρωτάμε μιά γιαγιά και μας λέει ότι έχει να βρέξει καιρό, τα λίγα χιόνια δεν έχουν λιώσει και θα βρούμε νερά παρακάτω.
Πολύ παρακάτω (παραπάνω to be honest ένεκα που φτάσαμε στα 380 μέτρα υψόμετρο) η κατάσταση τραγική.
.
.
Ξεραΐλα. (αρχίζει η κούραση και για τις μικρές η απογοήτευση τις οποίες διαβεβαιώνω ότι παρακάτω, στον Βύθο, υπάρχουν νερά και σχηματίζουν φυσικές πισίνες που ο κόσμος το καλοκαίρι κάνει μπάνιο και κάποιοι θαρραλέοι βουτάν και από ψηλά)
Με πίστεψαν οι καημένες και χάρηκαν μέχρι που είδαν αυτό:
.
.
Yes sir.
Χρειάστηκε να βάλουμε το zoom στο τέρμα για να φωτογραφήσουμε το νερό το οποίο όχι για μπάνιο δεν φτάνει άλλα ούτε καν για ποδόλουτρο 😦
Τελευταία μας ευκαιρία ο (τεχνητός) καταρράχτης για τον οποίο όλοι μας διαβεβαίωναν ότι έχει νερό.
Πριν δύο χρόνια ίδια μέρα (+/-1) ήταν έτσι:
.
.
φέτος;
.
.
!!! WTF Σταγόνα, τίποτα, νάδα!!!
Είναι φανερό ότι η περιήγηση μας στην φύση εξελίχθηκε τελικά σε μάθημα για την καταστροφή του περιβάλλοντος.
