Άσχετος ο τίτλος, αλλά μετά από κάτι λιγότερο από τρία χρόνια στην μπλογκόσφαιρα και 20 μήνες σαν Ίνδικτος , είχα σήμερα το πρώτο μου χιτ από το Βιετνάμ!!! το οποίο μετά την νίκη του επί των Αμερικάνων, ξαναζεί μεγάλες στιγμές ανακαλύπτοντας το Indiblog.
Η ιδέα ότι το παιδί κάποιου που πολεμούσε τους Αμερικάνους μέσα στην Ζούγκλα ή απλά έπαιξε στον Ελαφοκυνηγό ή έστω σε μία από τις 4.318 ταινίες που γυρίστηκαν για τον πόλεμο του Βιετνάμ έκανε κλικ ΕΔΩ για να βρεί μιά γυμνή φωτογραφία της Sarapova !!! ME δημιούργησε πολλές σκέψεις.
Έβαλα τις περισσότερες από αυτές τις σκέψεις (όπως “τι είναι ο Άνθρωπος”, “τι ΣΕ κάνει η Παγκοσμιοποίηση”. “τι Ωραία που είναι η Σαράποβα) στο αρχείο του μυαλού μου και αποφάσισα να ασχοληθώ με κάτι άσχετο.
Το blogging (πέρα από χρήμα, δόξα, γυναίκες κλπ) ΜΕ άλλαξε την ζωή κυρίως σε ένα πράγμα.
Πρώτη φορά στην ζωή μου κάνω κάτι δίχως να φαίνομαι, πράγμα που για μένα είναι πρωτόγνωρο.
Από το σχολείο ακόμα ήμουν δημοφιλής, έβγαινα κάθε χρόνο πρώτος σε ψήφους για το 15μελές (ικανοποιούσα την ματαιοδοξία μου και μετά τραβούσα μιά παραίτηση από το προεδριλίκι ), μετά πέρασα μιά πενταετία σαν ροκ σταρ (λέμε τώρα), η δουλείες μου (μπάρμαν, DJ ) ήταν πάντα “δημόσιες”, είμαι και από εμφάνιση λίγο νούμερο, οπότε σπάνια περνάω απαρατήρητος (με την κακή έννοια) 🙂
Με το blogging τα πράγματα είναι ακριβώς το ανάποδο, ξέρουν πολλοί το τι γράφω, τι ΜΕ αρέσει, κάποιες σκέψεις μου, τι έκανα εχθές, αλλά όχι ποιός είμαι, ούτε καν με πώς μοιάζω.
Παρόλο που βάζω λινκ σε κείμενα που γράφω ενυπόγραφα, σε φωτογραφίες μου από κάποιες συνεντεύξεις που έχω πάρει από γκρούπ, ακόμα και από μιά συνέντευξη που έδωσα σε ένα περιοδικό (με φωτό) μόνο ένας βρήκε ποιός είμαι και αυτός για να με βρεί και να με βρίσει για μιά κριτική που έγραψα για τους Bauhaus ΕΔΩ, πράγμα που με τρόμαξε λίγο είναι αλήθεια.
Υπάρχουν στιγμές πάντως που όλη αυτή η φάση μου φαίνεται γελοία. Σε συναντήσεις με άλλους bloggers ας πούμε ή σε περιπτώσεις όπως η Έκθεση Βιβλίου όπου είναι σαν να είσαι σε ένα διαρκές blind date, “είμαι ο Ίνδικτος” “Ααα ωραία, εγώ είμαι ο τάδε”. Και μιλάμε για ανθρώπους που μπορεί να διαβαζόμαστε και καθημερινά!!! και μιλάμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των bloggers που έχω γνωρίσει είναι εξαιρετικά άτομα και με κάποιους κάνω και καθημερινή παρέα.
Παρόλα αυτά για πρώτη φορά στην ζωή μου δεν είμαι σίγουρος για το πως πρέπει να συμπεριφερθώ απέναντι σε κόσμο με τον οποίο μάλιστα είμαστε μέχρι έναν βαθμό “γνωστοί”.
Την Κυριακή για παράδειγμα, με το κλείσιμο της Έκθεσης τρακάραμε στην έξοδο με την Τέως Τέως Ψιλικατζού η οποία λίγο πρίν είχε μιλήσει για το βιβλίο της (πράγμα το οποίο δυστυχώς δεν ήξερα). Όταν λέω τρακάραμε κυριολεκτώ, γιατί από την τεράστια είσοδο/έξοδο της ΔΕΘ αποφασίσαμε να περάσουμε από το ίδιο στενό πέρασμα. Δεν κατάλαβα ποιά είναι παρόλο που ΜΕ φάνηκε γνωστή. Είδα σήμερα μια φωτογραφία της παρουσίασης της στην Καλύβα και το συνέδεσα. Το θέμα είναι αν την είχα καταλάβει αμέσως θα της το έλεγα; “γειά σου είμαι ο Ίνδικτος που έχουμε αλλάξει και δέκα σχόλια”; Δεν είναι λίγο “κάπως” όταν ο ένας γράφει επώνυμα και ο άλλος όχι; Ή από την άλλη έχει κάποιος το δικαίωμα να σε σταματάει στον δρόμο γιατί απλά έχει διαβάσει κάτι που έχεις γράψει; Στην παρουσίαση βέβαια τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, κρίμα που δεν το ήξερα, ήθελα να γνωρίσω τα παιδιά. 😦
ΟΚ πολλές σκέψεις μαζεμένες γιά Ιούνη μήνα, είμαστε και σε δύσκολη ηλικία.
