Ναι ρε την γουστάρω τρελά.
Και την αγαπάω γιατί αγαπάω τους Μεγάλους Καλλιτέχνες και συγκεκριμένα τους Καταραμένους Μεγάλους Καλλιτέχνες.
Γιατί αγαπάω τους ανθρώπους που έχουν πάθη και δεν μασάνε για αυτό.
Γιατί αγαπάω τους ανθρώπους που γράφουν στα @@ τους καριέρες, φήμη και φράγκα.
Γιατί αγαπάω και τον Dan Treacy, τον Syd Barret τον Mark E. Smith, τον Pete Doherty και ένα μάτσο ακόμα μουσικούς, ποιητές, ζωγράφους, συγγραφείς, ηθοποιούς και σκηνοθέτες που το έκαναν…their way.
Γιατί έχω βαρεθεί όλους αυτούς τους clean cut φλώρους, με διαγωγή “κοσμιωτάτη” , που παίζουν rock ‘n’ roll πίνοντας νεράκια και τρώγοντας λαχανικά.
Γιατί βαρέθηκα όλα τα πρεζάκια και τις ανωμαλάρες που ενώ είναι πιο χάλιες και από την ΑΜΥ, ηθικολογούν και το παίζουν υπεράνω από τον φόβο τους μην τους κόψουν τα ΜΜΕ και χάσουν κανά σέντσι.
Και τέλος γιατί δεν μασάω από την κλάψα του στυλ: “Αν δεν ήταν χάλια, σκέψου πόσο πιό μεγάλοι καλλιτέχνες θα ήταν”
Έγιναν μεγάλοι καλλιτέχνες επειδή είναι έτσι. (ΠΡΟΣΟΧΗ δεν λέω ότι όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες είναι έτσι, λέω ότι αυτή η καταραμένη φάρα καλλιτεχνών είναι μεγάλη επειδή έχει πάθη, αν δεν είχε ίσως να μην ήταν τίποτα)
Και όπως έλεγαν και οι Tuxedo Moon (που ουδεμία όμως σχέση με τους “καταραμένους”
έχουν)
No Tears for the Creatures Of The Night
.
