Πέρασαν κιόλας 26 χρόνια.
Δεν με’νοιαξε τότε, ήμουν έφηβος punk.
Δεν με νοιάζει ούτε σήμερα, ίσως να έχω σύνδρομο παρατεταμένης εφηβείας.
Η ιδέα όμως του να σκοτώνω ότι δεν μου αρέσει ή δεν μπορώ να καταλάβω, με τρομάζει.
Κρύβει το αυγό του φιδιού μέσα της. * All my dreams are dead – Television Personalities.
Το ζήτησε ο Χριστόφορος και του το αφιερώνω. . .
ΟΚ οι δύσκολες μέρες συνεχίζουν να είναι δύσκολες, δεν ξέρω αν οι Savage republic βοηθάν σε κάτι, αλλά κάτι είναι και αυτό, ίσως ένα στολίδι σε κάποιο δέντρο ( ξέρεις εσύ ) Για οτιδήποτε για […]
Τήν Κυριακή ήμουν καλεσμένος σε γεύμα, βρεθήκαμε διάφοροι τέως κανονικοί άνθρωποι και νυν γονείς ΜΑΖΙ με τα παιδιά μας. Μετά την καθιερωμένη προσευχή, στήθηκε ένα φαγοπότι, ένα μικρό πάρτι χοληστερίνης μάλλον, ικανό να οδηγήσει έναν […]