Όταν ο τιτανομέγιστος Joe Strummer των Clash εγκαταστάθηκε σε μια κατάληψη στο Λονδίνο, αποφάσισε για βιοποριστικούς λόγους να γίνει μουσικός. Διάλεξε για όργανο το γιουκαλίλι, επειδή του φάνηκε πιο εύκολο ένεκα που έχει 4 μόνο χορδές και είπε στον κολλητό του, ο οποίος έπαιζε (λέμε τώρα) κιθάρα, ότι πρέπει να μάθουν να παίζουν ένα (αριθμ.1) τραγούδι για να παίζουν στον υπόγειο (στον Underground που λέμε στο Ντεπώ Νησί) για να βγάζουν λεφτά (quids ο.π.).
Όταν ο φίλος του τον ρώτησε “γιατί μόνον ένα;” Αυτός του απάντησε: “γιατί; Θα ξαναπεράσει κανείς για να το ξανακούσει;”
Σαράντα χρόνια μετά, το πνεύμα του Strummer ζει στο Ντεπώ.
Ζω ανάμεσα από τρία μεγάλα σουπερμάρκετ, έξω από τις πόρτες των οποίων υπάρχουν οι γνωστοί αναξιοπαθούντες, τους οποίους φέρνει συντεταγμένα το γνωστό βαν με την ίδια πάντα σύνθεση.
Ένας ανάπηρος, μια ανήλικη μάνα με μωρό στην αγκαλιά (δεν έχω να του πάρω γάλα, της δίνεις ένα γάλα και πηγαίνει στο ταμείο για να το κάνει λεφτά) και ένας που παίζει ακορντεόν.
Η ίδια σύνθεση και στα τρία s/m και όσον αφορά τους ακορντεονίστες με σταθερό ρεπερτόριο. Ένα τραγούδι. Σ’αγαπώ Γιατί Είσαι Ωραία!!!
Και ΟΚ. Στον Υπόγειο του Λονδίνου όντως δεν ξαναπερνάς από το ίδιο σημείο. Το ίδιο φαντάζομαι θα συμβαίνει και στο Μετρό της Σαλονίκης όταν θα τελειώσει στο τέλος του 2012 ( 😆 😆 😆 λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα, εννοούσα το 2032).
Στα σούπερ μάρκετ όμως το πράγμα διαφέρει.
Αφενός ακούς το κομμάτι δύο φορές (μπες-βγες) αφετέρου ζούνε και άνθρωποι πάνω από τα Σ/Μ και ακούν το κωλοτράγουδο ΟΛΗ ΜΕΡΑ
Και αν έχεις την ατυχία σαν και μας να ζεις ανάμεσα από τρία (αριθμ.3) σούπερ μάρκετ τα ακούς όχι μόνο όλη μέρα αλλά και…Surround!!!
