Το 1977 ήταν δύσκολη χρονιά για κάποιους ανθρώπους που τότε (στην ΣΤ’ Δημοτικού) θαύμαζα.
Δεκαπενταύγουστο πέθανε (;) ο Elvis και ανήμερα Χριστουγέννων ο Charlie Chaplin.
Ο Presley είναι η πιο παλιά μου ανάμνηση να χορεύω (έχω ακόμα τα 45άρια και τα LP της μάνας μου που τον άκουγε με μανία) και ο Σαρλώ, η πιο παλιά μου ανάμνηση να γελάω με κάτι εκτός από τους γονείς μου. (το να γελάω μόνος μου το έπαθα μεγάλος…)
Σαν σήμερα λοιπόν, έφυγε ο Charlie Chaplin (η έκφραση ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει εδώ έχει μάλλον καθαρά συμβολική σημασία, γιατί τον έθαψαν τελικά κάτω από δύο μέτρα τσιμέντο ένεκα που ένα χρόνο μετά τον θάνατο του, κάποιοι κλέψαν την σωρό του και ζητούσαν λύτρα!!!)
Ακολουθεί μύά μεγάλη ταινία που δείχνει πως κάποιος (μεγάλος) καλλιτέχνης κάνει αντίσταση μέσα από την τέχνη. (Ακούς Ελληνική κρατικοδίαιτη, πουλημένη διανόηση; Ακούω να λες)
.
The Great Dictator
