Το Killing Bono είναι μία ταινία για τον Neil McCormick, ένας συμμαθητή του Μπόνο στην Ιρλανδία, η επιτυχία του οποίου του έχει γίνει εμμονή.
Η ταινία βασίζεται στα απομνημονεύματα του ίδιου του Neil McCormick που εκδόθηκαν το 2003 με τίτλο I Was Bono’s Doppelgänger (σε ελεύθερη μετάφραση, Ήμουν Ο Σωσίας Του Μπόνο).
.
.
Το ότι η ταινία περιγράφει καταστάσεις και γεγονότα αληθινά είναι και το πιο ενδιαφέρον σημείο της (όπως επίσης ότι είναι η τελευταία ταινία του Pete Postlethwaite για τον οποίο γράψαμε ΕΔΩ)
Ξεκινά σαν κωμωδία. Από την μέση και μετά είναι ολίγον δράμα. (όχι τπτ φοβερό, παρακολουθούμε την πτώση του πρωταγωνιστή, αλλά δεν πολυταυτιζόμαστε μαζί του για να πάθουμε το κάτιτις). Τελειώνει επίσης χιουμοριστικά ή τέλος πάντων έτσι πιστεύει ο σκηνοθέτης.
Είπαμε βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και προσπαθεί να δώσει μια ρεαλιστική εικόνα της γενιάς του Punk και του New Wave. Το κακό είναι (αν και βγάζει κάπως γέλιο) ότι δίνει μια πολύ στυλιζαρισμένη εκδοχή του κινήματος, τόσο πολύ που θυμίζει λίγο ταινίες της Disney (ξέρεις, οι χάλιες πολύ χάλιες, οι καλοί πολύ καλοί, οι εκκεντρικοί πολύ εκκεντρικοί κ.ο.κ.)
Έχει και κάτι ψιλοανακρίβιες του στυλ ότι σε μία πρόβα προτείνει ο μικρός αδερφός McCormick τον Μπόνο να παίξουν Dire Straits!!! (οι οποίοι δεν υπήρχαν το 1976) ή σε ένα από τα δύο κοινά live των δύο γκρούπ ο McCormick ζηλεύει που οι U2 (The Hype τότε) έχουν δικά τους τραγούδια (στην πραγματικότητα είχαν παίξει και αυτοί ένα δικό τους το “Punk Power”)
Εν κατακλείδι, τίποτα το σημαντικό και τίποτα το δυσάρεστο.
Αν έχετε ζήσει ολίγον από ’80s θα σας φανεί χαριτωμένη, αλλά ως εκεί.
Αν πραγματικά σας αρέσουν οι U2 (εμένα όχι, τους έχω μαζί με Πυξ Λαξ και James) μάλλον θα απογοητευθείτε (από μουσικής κυρίως απόψεως).
Αλλά ως γνωστόν…περί ορέξεως…
