Και πάνω που όλα τα κανάλια μας έπηξαν στις καρδούλες και τις σαχλαμπούχλες χθες, του Αγίου Βαλεντίνου, τα μεσάνυχτα η ΕΤ1 έκανε την έκπληξη προβάλλοντας το Δαμάζοντας τα Κύματα, ίσως την δυνατότερη ιστορία αγάπης που έχω δει στον κινηματογράφο.
Γενικά σαν άνθρωπος δεν συγκινούμαι εύκολα, το μελό με ξενερώνει, η μοναδική δε φορά που έκλαψα σε ταινία ήταν όταν οκτώ χρονών είδα τον Βιολιστή στη Στέγη. Ε λοιπόν όταν πριν μια δεκαετία είδα το Δαμάζοντας τα Κύματα γαμήθηκα να κλαίω. Μελό ξεμελό η ταινία με διέλυσε. Πάντα γούσταρα πολύ τον Τρίερ, από το Στοιχείο του Εγκλήματος ακόμα, ένιωσα ότι είναι πολύ μεγάλος σκηνοθέτης και το πιστεύω ακόμα, αλλά ότι εξαιτίας του θα μου άρεσε μιούζικαλ ( το Χορεύοντας στο Σκοτάδι) και ότι θα έκλαιγα με ιστορία αγάπης δεν το περίμενα ποτέ.Χθες βέβαια, δέκα χρόνια μετά και έχοντας χάσει κοντινούς μου ανθρώπους στην πραγματική ζωή, είδα την ταινία πολύ πιο ψύχραιμα παρόλα αυτά όμως εξακολουθεί να είναι ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΉ.
Για την Emily Watson τι να πει κανείς; Εγώ απλά να της αφιερώσω το αγαπημένο μου τραγούδι ever:
When Emily Cries από τους Television Personalities.
