Να πω την μαύρη αλήθεια μου, δεν γούσταρα ποτέ τον Clint Eastwood σαν ηθοποιό (ΟΚ τον γούσταρα στα spaghetti westerns, αλλά ως εκεί).
Τον θεωρώ όμως σαν έναν από τους καλύτερους σκηνοθέτες του Hollywood.Μου αρέσει (πέρα από το γεγονός ότι βγάζει το 100% των ηθοποιών του), ότι οι ταινίες του είναι πολύ μακριά από τα ηθικοπλαστικά στερεότυπα του Χόλλυγουντ και ότι στις ταινίες του η διαφορά καλών κακών είναι πολύ δυσδιάκριτη. Ο καλός δεν είναι ποτέ εντελώς καλός (όπως και στην ζωή, ένα πράγμα) και ο παπάρας είναι παπάρας ανεξαρτήτως χρώματος, καταγωγής και θέσης.
Το 2006 λοιπόν γύρισε δύο ταινίες, το « Οι Σημαίες των Προγόνων μας» αρχικά και κατά την διάρκεια του pre production αποφάσισε να γυρίσει και μια δεύτερη ταινία από την πλευρά του εχθρού αυτήν την φορά και μάλιστα στα γιαπωνέζικα.
Ευτυχώς. Γιατί ενώ στην πρώτη το Flags of our Fathers, η επιρροή του Steven Spielberg (παραγωγού, και για μένα πιο βαρετού και μελό σκηνοθέτη του Χόλλυγουντ) είναι παραπάνω από προφανής και έχει σαν αποτέλεσμα μία κουραστική και άνευρη ταινία, στο Letters from Iwo Jima ο Eastwood πιο απελευθερωμένος πραγματικά ζωγραφίζει.Βασισμένος στην πραγματική ιστορία της μάχης του νησιού, αλλά και σε ένα βιβλίο με γράμματα του Στρατηγού Tadamichi Kuribayashi τον οποίο ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ αποδίδει ο Ken Watanabe, μας βάζει να προβληματιστούμε για την έννοια του καθήκοντος προς την πατρίδα σε αντιπαράθεση με την αγάπη για την ζωή, την στρατιωτική τιμή σε σχέση με την λογική και κυρίως το πώς η απόκλιση από τον μέσο όρο αποτελεί ανωμαλία, και όσον αφορά τους άριστους (στρατηγός) όσο και τους χάλιες (ο Saigo είναι ΚΑΚΟΣ στρατιώτης, το ξέρει και το λέει).Εξαιρετικός ο Ken Watanabe όπως και ο Kazunari Ninomiya ( μέλος γιαπωνέζικου boys band) στον ρόλο του Saigo.Μια πολύ καλή ταινία που σίγουρα κλέβει τις εντυπώσεις από την δίδυμη αδερφή της.Υ.Γ. Φοβερό Soundtrack.
