.
Μάλλον σας έχω πρήξει τόσα χρόνια που όποτε βγάζει ταινία ο Steven Spielberg σας λέω το πόσο πολύ τον βαριέμαι αλλά λόγω του κακού μου χαρακτήρα δεν μπορώ να σταματήσω να το κάνω.
Ο Steven Spielberg αντιπροσωπεύει για μένα ότι ακριβώς με ενοχλεί στο Hollywood.
Υπερπαραγωγές, πολύ μελό, πολλά κλισέ, πολλά “μεγάλα νοήματα” , πολύ political correct, πολύ σεμνοτυφία, τεράστιος πατριωτισμός.
Σπάνια καταφέρνω να τελειώσω μια ταινία του και ακόμα πιο σπάνια (2-3 στις 51 που έχει κάνει) μπορώ να πω ότι βρήκα συμπαθητικές.
ΟΚ. Ο τύπος είναι τεράστιο κεφάλαιο για την Αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία, αλλά αυτό δεν μπορεί με τίποτα να με κάνει να τον συμπαθήσω/εκτιμήσω.
Φέτος ο Steven Spielberg ασχολείται με το αγαπημένο του θέμα.
Τον πόλεμο.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο (έχει κάνει 4-5 ταινίες με αυτόν), τον πόλεμο με εξωγήινους, το πόλεμο με δεινόσαυρους, τον πόλεμο με καρχαρίες, τον περσινό Πρώτο Παγκόσμιο με το απαράδεκτο War Horse, φέτος πιάνει τον Αμερικάνικο Εμφύλιο.
Η αλήθεια είναι ότι το θέμα του είναι ωραίο.
Το παρασκήνιο και οι ίντριγκες του Λίνκολν για να περάσει η 13η Τροπολογία που καταργούσε την δουλεία στα States.
Μεγάλο ατού της ταινίας ο Daniel Day-Lewis.
Ως συνήθως εξαιρετικός, το ίδιο και οι Sally Field, Tommy Lee Jones.
Όμως…
Όμως ο Σπίλμπεργκ θέλει εισιτήρια.
Και για να κόψεις εισιτήρια πρέπει να απευθυνθείς στον μέσο Αμερικάνο.
Ναι στον μέσο Αμερικάνο που σε μεγάλο βαθμό δεν μπορεί να δείξει την χώρα του στον χάρτη και πιστεύει ότι ΗΠΑ είναι η πολιτεία του και θα πάει να δει την ταινία με έναν κουβά ποπ κορν και μία κόλα XXXL.
Πρέπει δλδ να κάνεις τους κακούς άσχημους που καπνίζουν, τους καλούς ψηλούς, τους προβληματικούς χοντρούς. Πρέπει να παραποιείς ή στην συγκεκριμένη ταινία, να διαβάζεις την ιστορία επιδερμικά, δίχως κανένα βάθος και καμία “δύσκολη” (ή liberal που λένε στα States) αναφορά.
Οι βόρειοι κατάργησαν την δουλεία επειδή ήταν ανθρωπιστές και επειδή ένας είχε γκόμενα μαύρη. Τέλος.
Όχι ας πούμε επειδή οι Νότιοι είχαν τζάμπα εργατικό δυναμικό και ήταν πιο ανταγωνιστικοί (πράγμα που μας θυμίζει την Ευρώπη του σήμερα ή μάλλον του αύριο, αλλά με τα κεφάλαια και τα μέσα παραγωγής να ανήκουν στους Βόρειους)
Πρέπει ας πούμε να χρησιμοποιείς ένα στανταράκι, την ψήφο των γυναικών, για να δείξεις πόσο μακριά είναι η νοοτροπία του 1865 με την σημερινή και να κερδίσεις κάποια χαμόγελα, αλλά ταυτόχρονα να μην θίξεις ντιπ το ότι ενώ οι μαύροι αποτελούν το 12% του αμερικάνικου πληθυσμού, το ποσοστό των μαύρων στις φυλακές φτάνει σχεδόν το 50% (με τους περισσότερους να μην έχουν δικαίωμα ψήφου λόγω της φυλάκισης) από τον φόβο μήπως χάσεις τους WASP πελάτες σου.
Τέλος πάντων ο Steven Spielberg ως συνήθως plays it safe και αυτό του έδωσε 12 (αν άκουσα καλά) υποψηφιότητες για Όσκαρ για μία ταινία που όντως βλέπεται (όχι δίχως προσπάθεια πάντως) αλλά δεν αποτελεί και κάτι μεγάλο.
