Ωραία, η χθεσινή συναυλία κράτησε περίπου 3,5 ώρες και όσο να πεις ήταν ολίγον εξουθενωτική, τα αυτιά μου ακόμα βουίζουν αλλά what a fuck, we are still alive.
Ο κάθε άνθρωπος, ακόμα και εγώ που στο λεξικό στα λήμματα Άγχος, Στρές, Τσίτα υπάρχει η φωτογραφία μου, έχει κάτι που τον ηρεμεί.
Άλλον τον ηρεμεί το ψάρεμα (εγώ δεν έχω την υπομονή και το βαριέμαι φρικτά), άλλον να ακούει Όπερα!!!(καλά εκεί εγώ παθαίνω παράκρουση) και άλλον να βλέπει τηλεόραση ( 😯 )
Εμένα πάλι με ηρεμεί να ακούω punk!!! (Να το κοιτάξω αυτό γιατρέ μου).
Όταν ακούω πανκ είμαι στο στοιχείο μου. Με χαλαρώνει, δεν έχει εκπλήξεις, είναι δυνατό, δεν έχει σόλα (κανονικά λέμε), βρίζεις το Κράτος, την Βασίλισσα, τον Καπιταλισμό, την πουτάνα την Κοινωνία, ξεθεώνεσαι στον χορό τρώς/ρίχνεις και κανά μπουνίδι και είσαι ΟΚ.
Εχθές (Ψες) ρίξαμε ένα overdose punk.
Την σεμνή τελετή ξεκίνησαν οι SP.O.D. (Spirulina Or Death). Μέλη των Εκτός Ελέγχου και των Γκούλαγκ με βοήθεια στα τύμπανα από τον ντράμερ των Skaribas. Τρία άτομα, (πυρηνική μπάντα που λένε και οι γραμματιζούμενοι) παίζουν πολύ καλό μεσήλικο πανκ. Γεροί μουσικοί, με ικανοποιητική προφορά, δεν κούρασαν αλλά και δεν ξεσήκωσαν επίσης. Πράγμα που συνέβη όταν στην σκηνή ανέβηκε ο Αλέκος και η μπάντα μετονομάστηκε σε Γκούλαγκ.
Είναι η τρίτη φορά τα τελευταία οκτώ χρόνια που βλέπω τους Γκούλαγκ και ήταν με διαφορά η καλύτερη τους. Ο Αλέκος έδωσε μιά σούπερ αλά Iggy Pop παράσταση, απογειώνοντας το παλιομοδίτικο μεν αλλά γεμάτο ένταση, δυναμισμό και οργή σετ τους.
(οι φωτο που έβγαλα, λόγω και της έντασης ήταν μάπα, γιαυτό πάρτε μία του Αλέκου μόλις κατέβηκε από την σκηνή και με αντίκρισε)
Ακολούθησαν οι The GRIMES
Εδώ μπερδεύτηκα.
Οι The GRIMES είναι δέκα χρόνια μπάντα. Ούτε που τους ήξερα ούτε και είχα ακούσει κάτι για/από αυτούς.
Τεχνικά άψογοι. Πολύ καλοί μουσικοί και πολύ δεμένο σχήμα. (μιά ένσταση έχω για τον ντράμερ αλλά μάλλον τον αδίκησε η σύγκριση με τους ντράμερ των Γκούλαγκ και των ΝΜΑ που ήταν σε άλλο επίπεδο).
Εμφανισιακά μπερδεύουν. Ενώ έχουν εμφάνιση Oi Punk (οι δύο από τους τέσσερις έχουν ξυρισμένα κεφάλια) φορούν μπλουζάκια Dead Kennedys και Crass (!!!) και ο μπασίστας ήταν ντυμένος…Strummer.
Η μουσική τους τώρα με μπέρδεψε ακόμα παραπάνω. Ξεκίνησαν παίζοντας κάτι σαν Ventures στο πιό άγριο, σαν αυστραλέζικο γκαράζ, σαν Green or Red, κάτι τέτοιο τέλος πάντων που να πω την αλήθεια μου δεν αντέχω να το ακούω. Όλα ΜΕ έκαναν σαν διασκευές τραγουδιών ’60s δίχως όμως να είμαι στην θέση να καταλάβω ποιά είναι. Τέσσερα (μάλλον) τραγούδια και και τέσσερις (σίγουρα) μπύρες μετά είχα σκυλοβαρεθεί.
Και ξαφνικά…
Ξαφνικά κάποιος γύρισε τον διακόπτη και ξύπνησαν οι Ramones, οι Clash και οι Buzzcocks μέσα τους. Από ένα τραγούδι (Νομίζω το έλεγαν Sin City) και μετά, ήταν επιεικώς ΣΟΥΠΕΡ. Ένταση, πάθος, πολύ καλά Αγγλικά, πολύ καλές συνθέσεις (λίγο παραπάνω σόλο από όσο αντέχω βέβαια αλλά δεν πειράζει), στίχος πολιτικός, πιασάρικος και γρήγορος.
Διεθνών προδιαγραφών (ότι και να σημαίνει αυτό).
(Εδώ οι φωτο ήταν κάπως καλύτερες)
Στις 24:00 Βγήκαν οι New Model Army.
Τελευταία φορά τους είχα δει πριν κάποια χρόνια στην Υδρόγειο σε μία εντελώς επαγγελματική/διεκπεραιωτική συναυλία με τέλειο ήχο σαν να ακούς το άλμπουμ (τόσο τέλειο που εγώ επέμενα ότι ήταν τα μισά playback).
Είχα λοιπόν χαμηλές προσδοκίες.
Μαλακία μου.
Έπαιξαν καταπληκτικά. Για 90′ περίπου έβγαλαν ενέργεια, επικοινώνησαν (προσπάθησαν τουλάχιστον) με το κοινό, δεν ενοχλήθηκαν ούτε από τον λίγο (σε σχέση τουλάχιστον με την προηγούμενη φορά που ήταν sold out) κόσμο, ούτε από τα stage diving, ούτε από την ώρα (τελείωσαν στις 1:20).
Σταμάτησαν μάλλον λόγω κακής φυσικής κατάστασης (όσο να πείς ο Sullivan είναι πιά στα 54 και στο encore η φωνή του τον πρόδωσε) αφήνοντας έξω από το σετ, ύμνους όπως το Vengeance και το Small Town England.
Είπαν θα ξανάρθουν.
Μακάρι.
Photos by Salt Cat
.
