Ανέβασε ο MacManus τον ύμνο το τραγούδι αυτό των ΤΕΡΑΣΤΙΩΝ Gang Of Four (πηγή έμπνευσης για εκατοντάδες γκρουπ σε όλο τον κόσμο αλλά και στην Ελλάδα πχ Τρύπες) και συγκινήθηκα.
Και δεν συγκινήθηκα μόνον επειδή άκουσα ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια όλων των εποχών, αλλά επειδή υπάρχει και μια προσωπική ιστορία πίσω από αυτό.
Τσικνοπέμπτη του 1990 στο Romance που ήδη δούλευα σαν μπάρμαν δεν υπάρχει DJ να καλύψει το βράδυ. Να τονίσω ότι το Romance ίσως να ήταν το μεγαλύτερο μπαρ/σχολείο για τους Dj, τους μπάρμαν και τους σερβιτόρους της Θεσσαλονίκης (μιλάμε πάντα για ανεξάρτητο ροκ έτσι; )
Στο μαγαζί υπήρχαν πάνω από 3.000 βινύλια και ήταν δύσκολο να παίξεις μουσική γιατί τα πικ απ δεν ήταν ΜΚ2 που είναι εύκολα, αλλά Thorens, Hi End, με ξύλινη κάσα, που μόνο για να ρυθμίσεις το αντίβαρο έπρεπε να διαβάσεις 100 σελίδες manual, πράγμα που πάει να πει ότι κάθε μαλακία που έκανες την πλήρωνες ακριβά.
Μια δυσκολία επίσης ήταν ότι οι υπόλοιποι Djs είτε είχαν δικά τους δισκοπωλεία, είτε έπαιζαν σε ραδιόφωνα, τέλος πάντων είχαν μεγάλη πείρα και μεγάλη προσωπική δισκοθήκη.
Αποφασίζω λοιπόν να παίξω εγώ Τσικνοπέμπτη μουσική.
Μπαίνω στο μπουθ και έχω μπροστά μου τα αφεντικά,τις κοπέλες τους και ένα γεμάτο μαγαζί από μεγάλους γνώστες της μουσικής (άπαντες φίλοι βέβαια) και βάζω το πρώτο τραγούδι.
Και είναι αυτό σε αυτήν ακριβώς (όχι και τόσο…εμπορική) εκτέλεση:
.
Παθαίνουν όλοι σοκ και πρώτα βέβαια το ένα αφεντικό που με ρωτά:
Τέτοια θα παίζεις;
Όχι του απαντάω, χειρότερα!!!
Έπαιξα μουσική στο Romance μέχρι το 2006.
17 ολόκληρα χρόνια (με ένα μικρό διάλειμμα)
17 χρόνια με απίστευτη μουσική που δεν έχει παιχτεί (και ευτυχώς γιατί στο Romance ήταν πολύ ιδιαίτερες οι συνθήκες) ΠΟΥΘΕΝΑ
Από σύμπτωση σταμάτησα και πάλι Τσικνοπέμπτη. (το νέο αφεντικό ήθελε λόγω της μέρας να βάλω λάτιν και Ελληνικά, πριν τελειώσει την κουβέντα του μάζεψα τα δισκάκια μου και έφυγα) και πάλι από σύμπτωση ξαναπήγα μετά από χρόνια για ποτό αυτήν την Τσικνοπέμπτη!!!.
Τίποτα δεν ήταν ίδιο (εκτός από την μουσική που και πάλι έσκιζε).
Λίγη ώρα (και αρκετά ποτά) μετά όμως, ήταν σαν να μην πέρασε μιά μέρα.
