22/11/2026
Thessaloniki, GR – 15 C
Expand search form

ΑΚΟΥΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ; ΜΠΑΑΑ

Όταν ο Μάκης Μηλάτος παρουσίασε το βιβλίο του στην Θεσσαλονίκη είπε ότι όσο περνούν τα χρόνια ανοίγουν οι ορίζοντες του και ακούει περισσότερα είδη μουσικής.

Συζητώντας μαζί του αργότερα του είπα ότι σε μένα το πράγμα δουλεύει ακριβώς αντίθετα. Όσο περνάν τα χρόνια, τα μουσικά μου γούστα τείνουν προς τα Basics, το οποίον σημαίνει πυρηνικό γκρουπ (κιθάρα, μπάσο, ντράμς) καθόλου σόλα και αντρικά φωνητικά (φώναξε κανείς πανκ; Μάλιστα)

Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις. Εκεί που δυστυχώς δεν υπάρχουν εξαιρέσεις είναι στην Ελληνική μουσική. Δεν αντέχω πλέον να ακούσω καθόλου Ελληνικά, του Ελληνόφωνου ροκ συμπεριλαμβανόμενου.

Οι λόγοι είναι πολλοί.

Πρώτα από όλα ο στίχος. Στην ξένη μουσική, παρόλο που τα Αγγλικά μου είναι πολύ καλά, τα φωνητικά παίζουν πρώτιστα το ρόλο μουσικού οργάνου, σε αντίθεση με τα Ελληνικά που ο στίχος, εκ των πραγμάτων, έρχεται σε πρώτη μοίρα, και εμένα προσωπικά με ενδιαφέρει η μουσική κυρίως και όχι τι θέλει να πει ο ποιητής. (Είμαι ρηχός; Ναι είμαι).

Ένας δεύτερος λόγος που σταμάτησα να ακούω εντελώς Ελληνικά και δη τα ‘έντεχνα’, είναι ότι κάποιοι (τουλάχιστον) καλλιτέχνες λειτούργησαν σαν Δούρειοι Ίπποι και άνοιξαν διάπλατα τον δρόμο για τα σκυλάδικα. Οι δύο κυριότεροι για μένα; Ο Νίκος Παπάζογλου, που με το ντεμέκ Ροκ Ρεμπέτικο του απενοχοποίησε το μπαγλαμά και το μπουζούκι και οι Πύξ Λάξ που με το Άστην Να Λέει απενοχοποίησαν το σκυλάδικο στη βάση του.

Έχω ξαναπεί ότι το σλόγκαν ‘Η Μουσική Είναι Μία’ ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.

Καθώς και ότι πιστεύω ότι αυτοί που λέμε έντεχνοι καλλιτέχνες (μη χέσω) είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφικά συμβιβασμένοι με το κράτος και πουλημένοι στις δισκογραφικές εταιρίες.Ειλικρινά λυπάμαι που πλέον πράγματα που στιγμάτισαν την εφηβεία μου και που κάποια από αυτά τα θεωρώ αριστουργήματα δεν μπορώ να τα ακούσω πια, αλλά έτσι είμαι εγώ, βλέπω τα πράματα πάντα απόλυτα και αντιδρώ επίσης απόλυτα. Άσπρο –Μαύρο. Σωστό ή λάθος δεν ξέρω, απλά έτσι είμαι.

Ακολουθεί ένα τραγούδι, από έναν από πιο τους πιο αγαπημένους μου δίσκους, στην εκτέλεση πριν ο δημιουργός του το λογοκρίνει. Ο συμβιβασμός ,φαίνεται, ευνοεί την αυτολογοκρισία.

Previous Article

Για τους φίλους που ακολουθούν.

Next Article

ΜΙΑ ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ

You might be interested in …

ID. Με το χεράκι μου…

…βγάζω το ματάκι μου. Πολύ καλά λοιπόν, στην αρχή η Νατάσα και μετά η X-ray με προσκάλεσαν να γράψω το κατιτίς μου και να το σκανάρω και να το ποστάρω και να το στείλω ΕΔΩ. […]

Χύμα στο Κύμα μέσα στην Ζέστη

1) Ήδη πλάκωσαν οι ζέστες και επειδή τα κανάλια θα μας σπάσουν τα νεύρα στην κινδυνολογία/παπαρολογία κάντε ένα κλικ εδώ που το παιδί κάνει μιά σοβαρή δουλειά και δίνει και πολλά λινκς, για να ξέρουμε […]