Όταν ο Μάκης Μηλάτος παρουσίασε το βιβλίο του στην Θεσσαλονίκη είπε ότι όσο περνούν τα χρόνια ανοίγουν οι ορίζοντες του και ακούει περισσότερα είδη μουσικής.
Συζητώντας μαζί του αργότερα του είπα ότι σε μένα το πράγμα δουλεύει ακριβώς αντίθετα. Όσο περνάν τα χρόνια, τα μουσικά μου γούστα τείνουν προς τα Basics, το οποίον σημαίνει πυρηνικό γκρουπ (κιθάρα, μπάσο, ντράμς) καθόλου σόλα και αντρικά φωνητικά (φώναξε κανείς πανκ; Μάλιστα)
Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις. Εκεί που δυστυχώς δεν υπάρχουν εξαιρέσεις είναι στην Ελληνική μουσική. Δεν αντέχω πλέον να ακούσω καθόλου Ελληνικά, του Ελληνόφωνου ροκ συμπεριλαμβανόμενου.
Οι λόγοι είναι πολλοί.
Πρώτα από όλα ο στίχος. Στην ξένη μουσική, παρόλο που τα Αγγλικά μου είναι πολύ καλά, τα φωνητικά παίζουν πρώτιστα το ρόλο μουσικού οργάνου, σε αντίθεση με τα Ελληνικά που ο στίχος, εκ των πραγμάτων, έρχεται σε πρώτη μοίρα, και εμένα προσωπικά με ενδιαφέρει η μουσική κυρίως και όχι τι θέλει να πει ο ποιητής. (Είμαι ρηχός; Ναι είμαι).
Ένας δεύτερος λόγος που σταμάτησα να ακούω εντελώς Ελληνικά και δη τα ‘έντεχνα’, είναι ότι κάποιοι (τουλάχιστον) καλλιτέχνες λειτούργησαν σαν Δούρειοι Ίπποι και άνοιξαν διάπλατα τον δρόμο για τα σκυλάδικα. Οι δύο κυριότεροι για μένα; Ο Νίκος Παπάζογλου, που με το ντεμέκ Ροκ Ρεμπέτικο του απενοχοποίησε το μπαγλαμά και το μπουζούκι και οι Πύξ Λάξ που με το Άστην Να Λέει απενοχοποίησαν το σκυλάδικο στη βάση του.
Έχω ξαναπεί ότι το σλόγκαν ‘Η Μουσική Είναι Μία’ ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.
Καθώς και ότι πιστεύω ότι αυτοί που λέμε έντεχνοι καλλιτέχνες (μη χέσω) είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφικά συμβιβασμένοι με το κράτος και πουλημένοι στις δισκογραφικές εταιρίες.Ειλικρινά λυπάμαι που πλέον πράγματα που στιγμάτισαν την εφηβεία μου και που κάποια από αυτά τα θεωρώ αριστουργήματα δεν μπορώ να τα ακούσω πια, αλλά έτσι είμαι εγώ, βλέπω τα πράματα πάντα απόλυτα και αντιδρώ επίσης απόλυτα. Άσπρο –Μαύρο. Σωστό ή λάθος δεν ξέρω, απλά έτσι είμαι.
Ακολουθεί ένα τραγούδι, από έναν από πιο τους πιο αγαπημένους μου δίσκους, στην εκτέλεση πριν ο δημιουργός του το λογοκρίνει. Ο συμβιβασμός ,φαίνεται, ευνοεί την αυτολογοκρισία.
