Όσο και αν η φωνή είναι φωνάρα, όσο και αν η μπάντα είναι γερή και καλοκουρντισμένη, όσο και αν ο κόσμος ανυπομονούσε και ήταν καλοδιάθετος, όσο και αν ξέραν όλοι τα περισσότερα τραγούδια…αν ο καλλιτέχνης δεν έχει όρεξη, βαριέται ή απλά δεν μπορεί /θέλει να φτιάξει κλίμα, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι καλό.
Και είναι κρίμα…
Κρίμα γιατί ο Μύλος ήταν απρόσμενα (για μένα) γεμάτος. Τετάρτη εν μέσω κρίσης.
Κρίμα γιατί ο κόσμος είχε όρεξη να χορέψει και να “αποθεώσει” τον Lanegan και αυτό φαινόταν όποτε ο μάστορας του έδινε την ευκαιρία.
Όταν όμως ξεκινάς ένα live και στα τρία πρώτα τραγούδια, όταν όλοι είναι ακόμα παγωμένοι, έχεις ξεπετάξει (γιατί ξεπέτα ήταν) τα Gravedigers Song και το I Hit The City, σου μένει για ξεσηκωτικό ένα Metamphetamin Blues για το encore να ξεσηκώσεις τον κόσμο.
Ενδιάμεσα καμιά ωρίτσα (; πραγματικά δεν θυμάμαι, έπιασα όπως και οι περισσότεροι την κουβέντα) με τραγούδια του από όλη την τελευταία δεκαετία, 3-4 από κάθε δίσκο (τουλάχιστον δεν φάγαμε παπά με τον τελευταίο), δίχως κενά, δίχως μπλα μπλα (λίγο μόνον προς το τέλος είπε κάτι ακατάληπτα, λίγα όμως).
Συμπέρασμα; με λίγη καλή διάθεση από τον Lanegan, ένα μικρό κλικ, η συναυλία θα ήταν σούπερ.
Βαριόταν όμως, και εκτός από καμιά δεκαπενταριά πολύ πολύ πιστούς οπαδούς και μερικούς που όπου και να πάνε περνούν καλά, βαρεθήκαμε και εμείς.
