Η πιο δύσκολη στιγμή τα βράδια που δουλεύω, είναι η επιστροφή στο σπίτι.
Πέρα από το γεγονός ότι το να βρεις ταξί Σάββατο και Κυριακή ξημερώματα είναι σχεδόν αδύνατο, έχω πάντα την αγωνία, και τις καθημερινές ακόμα, για το τι θα ακούσω εκεί μέσα. Δεν αναφέρομαι τόσο στον ταξιτζή που και μαλακίες να λέει, μετά από έξι ώρες στο μπαρ σίγουρα έχω ακούσει χειρότερες, όσο στο τι μουσική αυτός θα ακούει.
Το ζήτημα δεν είναι τόσο αισθητικό (χέστηκα τι ακούει ο ταρίφας) αλλά πρακτικό. Επειδή το τελευταίο τραγούδι που ακούω, πάντα μου ‘μένει’, όταν στον γυρισμό ακούσω κανα σκυλάδικο, το έχω στο μυαλό μου όλο το βράδυ.
Έτσι και προχτές.
Γυρίζω σπίτι, και ο ταξιτζής άκουγε, στις έξι το πρωί (‘θέλω να πάμε στο νησί, η μάνα σου εγώ και συ’!!! άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου).
Αργότερα στο σπίτι, προσπαθώντας να κοιμηθώ και έχοντας το τραγούδι ακόμα στα αυτιά μου, (ξανά) συνειδητοποίησα ότι πρέπει να είναι το πιο σουρεαλιστικό κομμάτι που έχει γραφτεί ποτέ.
Έχω πολύ σοβαρές αμφιβολίες αν όλοι αυτοί που το γουστάρουν και το τραγουδάν θα ήθελαν να πάνε σε νησί με την γκόμενα ή την γυναίκα τους ΚΑΙ την Μάνα της. Μιλάμε για επιστημονική φαντασία.
Να έλεγε το τραγούδι ‘ η Μάνα ΜΟΥ εγώ και συ’ να το καταλάβω. Είσαι ο Έλληνας ο σωστός ο πρόστυχος και γουστάρεις να έχεις δίπλα σου το Αίσθημα και στο σπίτι την μαμά να μαγειρεύει να δίνει συμβουλές και να σε προσέχει. Την Μάνα ΤΗΣ όμως; Πολύ προχώ… Υ.Γ.Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις όπως εδώ πχ. Που έχουμε την μαμά Babe Buell
και την κόρη Liv Tyler,
αλλά αυτά είναι για πολύ μερακλήδες.
